उब

मला अगदी स्पष्ट आठवतंय अजूनही, जसे कि मी आत्ता सगळं अनुभवते आहे. आमच्या नागपूरच्या उन्हाळ्याविषयी लिहावं तेवढं कमीच आहे. सतत भले मोठे डेसर्ट कूलर्स सुरूच असायचे आणि दुपारी वामकुक्षी घेते वेळी सुरवातीला तो गार वारा खूप भावून जायचा पण काही वेळानंतर, झोप लागल्यावर तोच थंडगार वारा बोचायचा किंचितसा. त्या करता आम्ही आधीच सोया करून ठेवायचो आणि ती म्हणजे आईची मऊ साडी अंगावर पांघरायाची. ती माउली कधीच त्याला नाही म्हणत नसे. 

सकाळी शाळा, महाविद्यालय किंवा त्या नंतर नोकरी ह्या सगळ्या काळात सकाळी उठायचं नसायचंच मुळी मला, कारण झोप म्हणजे महा प्रिय. मग जबरदस्ती स्वतःच्या अंथरुणातून / खोलीतून उठायचं आणि थेट आईची गादी, उशी, आणि तो प्रेमळ स्पर्श गाठायचा, अनुभवायचा. ते लोळणं म्हणजे काय हे शब्दात पेरणे अशक्यच. ती उब जागावेगळीच होती. आणि प्रत्येकवेळा अनुभवता यायचीच, अनुभवायला मिळायची. 

आमच्या विश्वविद्यालयाने एक खास स्पर्धा आयोजित केली होती, अमुक दिवस अमुक योगासने करायची, त्याची माहिती त्यांना कळवायची पुराव्यासहित. मी ते सातत्याने केलं आणि जिंकले. बक्षीस म्हणून मला खप काही मिळालं आणि त्यात एक योग मॅट पण सामील होती. माझ्यामते हे २०१७ ला झाले होते. तेव्हापासून दररोज मी योग करतेवेळी त्यावर, त्या मॅटवर पाठ टेकली कि मला त्याच उबेची पुन्हा अनुभूती मिळते. जशी कि मी अजूनही खूप लहान आहे, लाडोबा आहे आणि आईच्या त्या वस्तू वापरते आहे. ह्याही मुळे मला एक प्रचंड स्फूर्ती मिळते आसने करण्याची, सातत्य टिकवून ठेवायची आणि अर्थात हे सगळं करतांना मी वेगळ्या विश्वात पोचत असल्यामुळे मला जरा जास्त वेळ लागतो आसने संपवायला. का माहित नाही पण बक्षीस मिळाली मॅट स्व कष्टाने मिळवली होती, जिंकली होती म्हणून एक वेगळा लगाव असेल कदाचित. काहीही असो, तो स्वानुभव फारच उबदार आहे.