उरलेले चिवडे

विकत आणलेल्या वैविध्य प्रकारच्या चिवड्याची म्हणे एक निश्चित तारीख असते खाण्याची. त्या नंतर ते चविष्ट लागत नाहीत किंवा खाऊ नयेत. आणि काय होतं कि उपवासाचा साधा, उपवासाचाच पण तिखट, ह्या आणि त्या कंपनीचा, मक्याचा, फरसाण एक दोन प्रकारचे असे अनेक प्रकार घर म्हटले, शाळा कॉलेज ला जाणारी चार मंडळी घरी असली कि असतातच, ठेवले जातात. कारण प्रत्येकाला आता बदल हवा असतो, एकाच एक घरी केलेला चिवडा खायला आवडत नाही. त्यामुळे काय होतं कि डब्ब्यात बरेच पुढे आढळतात. नवीन आणला चिवडा कि मजेत आणि आवडीने फस्त करायला सुरवात होते. पण जसे दिवस सरतात तसे नवीन पुढे उघडले जातात आणि जुने तसेच पडीक राहतात डब्यात किंवा त्याला डब्याचे धन म्हटले तरी हरकत नाही. त्या सगळ्या पुड्यांची वेळ संपली कि मग फेकून देणे हा एकच पर्याय उरतो. पण माझ्या सारखी डोकं चालवणारी मुलगी तसं होऊ देत नाहीच. भेळ कर, तर कधी ह्यात घाल तर त्यात घाल असं करून संपवतेच, नाहीतर वेळ व्हायच्या अशीच घरी काम करणाऱ्या मुलीच्या घरी रवाना करते. 

आज काय मज्जा आली म्हणून सांगते. एक अनोखा उपयोग नजरेस पडला मला आज त्या उरलेल्या चिवड्यांचा. तर त्याचं काय झालं कि मी पोहे करायला घेतले नाश्त्यासाठी म्हणून, साग्रसंगीत. आमच्या कडे शेंगदाणे हा प्रकार घातलेला आवडतो पोह्यात. मग ते कांदे पोहे असोत, नाही तर बटाटा किंवा गाजर वगैरे घालून केलेले. आणि माझ्या कडे मला मदत करणाऱ्या ताईने काल उत्साहात सगळ्याच भाजलेल्या दाण्यांचे कूट करून टाकले. आता आली का पंचाईत? सकाळी काय करावे, फोडणी झालेली. अश्या वेळी पट्टाकिनी सोसायटीतल्या दुकानात जायचे पट्टाकिनी हा पर्याय होता, मसाला शेंगदाणे होते ते सोलून घालायचे हे जवळपास निश्चित केले, आणि मग ट्युब लाईट पेटली कि माझी. बास मग काय, मज्जा आली, असे पोहे मी आयुष्यात पहिल्यांदा करत होते हो. दोन चिवड्यांची पाकिटे होती हे आठवले. त्यांच्या तारखा चार डोळ्यांनी बघितल्या. तारीख आहे म्हटल्यावर मग त्यातले शेंगदाणे निवडून घेऊन वेळ साजरी केली. दडपण आले होतेच मला पण निभावले थोडक्यात. सरते शेवटी मस्त काजूमय पोहे डिश मध्ये सजले असते अगदीच जय काही तरणोपाय सुचला नसता तर. पण जमलं बावा सगळं. अश्या प्रकारे तीन मधला हा एक नाश्त्याचा प्रकार व्यवस्थित पोटात स्थानापन्न झाला. आज शनिवार, जरा शांतता त्यामुळे मग एक का न्याहारी करायची हा माझा मला विचारलेला मीच प्रश्न हो.