मी अगदी कळत्या-नकळत्या वयापासूनच हे ऐकलं / वाचलं होतं कि सायकल अशी घ्यावी किंवा चालवावी ज्यावर बसल्यावर जमिनीवर पाय पोचतील, निश्चित टेकतील. (म्हणजे बघा कित्येक वर्षांपासून, दशकांपासून, जमिनीवर पाय रोवून असणे ह्याच महत्व नमूद केलंय). आणि अर्थात हे अत्यंत महत्वाचे आहेच, म्हणजे सायकल ज्या कारणासाठी शिकतो, पुढे जाणे, ध्येय गाठणे, चालवणे, हवेशी गप्पा मारणे हे सगळं साधलं जातं. पाय टेकले कि आधार वाटतो नेहेमी करताच, पडणार नाहीच ह्याची एक प्रकारे खात्री असते. तेव्हा जे आईवडिल, गुरुजन, मोठी माणसे सांगत होती ते पाळलं, ऐकलं आणि पटवून घेतलं कि हे महद सत्य आहे. "का?" असा प्रश्न विचारला नाहीच, कारण तो पडलाच नाही.
आताशा एक नवीन फॅड आलं आहे असं म्हणायला हरकत नाही. वैविध्य गियर असलेली भली मोठी, किंबहुना जरा अवजडच अशी सायकल चालवायची, तिच्या सोबत मस्ती करायची, स्टंट करायचे, उड्या मारायच्या, उडवायची तिला आणि बरेच काही. आणि मंडळी, हे सगळं अगदी लहान वयात, पाय अजिबात पोचत नसतांना, रस्त्यावर कोण कुठे कसं चालवतंय हे लक्षात न घेता सुटतात हि पोरं. एकंदरीत भयानक आहे हे. आईवडिल तर दृष्टिपथात नसतातच हे सगळं घडत असतांना, आणि असलेच तर ते मग्न असतात फोटो, रील, व्हिडिओ काढण्यात त्या पोराचा कि कित्ती भारी, शूर असा आहे हो तो.... ई. आणि कळस म्हणजे हे सगळं जर आईवडील करत नसतील तर फोन वर असतात, कुठला तरी कॉल किंवा कचेरीचा कामाचा कॉल घेण्यात. बाकी वयाने मोठे सांगण्याचा प्रयत्न करतात, पडले कि त्या मुलाला आणि सायकलीला उचलतात, पुन्हा असं करू नको हे सांगतात ... त्यांच्या मर्यादा एवढ्याच. त्या पुढे जाणं अशक्य आणि अवघड.
ज्याने कोणी हि म्हण बांधली आहे "नाकापेक्षा मोती जड" त्याला हे सगळं एखाद्या चित्रपटासारखं दिसलं होतं कदाचित. अगदी योग्य अशी म्हण आहे. आधी फक्त लग्न जमवण्याच्या वेळी वापरली जायची, ते देखील मुलीच्या शिक्षणाच्या, योग्यतेच्या बाबतीत पण आता इथे देखील मला ती वापरावीशी वाटली. ती सायकल केवढी?, तो चालवणारा जीव केवढा? कशासाठी हे सगळं? का देतात इतकी मोठी सायकल इतक्या लहान वयात? आणि ठीक आहे दिली, मग तुमची जबाबदारी आहे उपस्थित राहण्याची, त्या पिटुकल्या जिवाकरता आणि इतर जे तो नजरअंदाज करतो त्या करता. जागे व्हा पालकांनो, आणि मुलासोबत वेळ घालावयाचा असं ठरवलं तर तो मोबाईल नामक अवयव जरा बाजूला सारा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा