आज अगदी नेहेमीसारखीच एक रम्य संध्याकाळ होती. अवर्णनीय असं सुखावणारं वारं सुटलं होतं. हे सुख अनुभण्यासाठी माझ्या सोबत माझी जीवश्य-कंठश्य लेक होती, असंख्य ओळखीचे लोक होते सोसायटीतले, माझे सगळे आवडीचे मित्र-मैत्रिणी होत्या (वयवर्षे २), आणि अजून इतर बरेच जणं. तेवढ्यातच एक आजी आल्या, अगदी मनमोकळेपणाने बोलणाऱ्या. त्या माझ्या मते ८६-८७ वयोगटातल्या तरुणी आहेत आणि असंख्य अश्या त्यांच्या आठवणी, किस्से, गमती-जमती सांगत असतात नेहेमीच. त्या आमच्या सर्वांसोबत कट्ट्यावर बसणार होत्या आणि तेथे उंच-सखल भाग होता, त्यामुळे मग मी त्यांना हात दिलाच पण सांगितले, बोटाने दाखवले, त्यांचे लक्ष वेधले कि खाली बघा आणि मग पाय टाका. तेव्हा माझ्या चार डोळयांनी काही मस्त टिपले नकळत असे. त्या जो वर होत्या आमच्या सोबत गप्पा मारत तो वर माझं ध्यान सगळे गप्पांमधेच होते, पण जेव्हा त्या परत जायला निघाल्या तेव्हा पुन्हा एकदा ती पायरी दाखवण्यासाठी खाली बघितले आणि क्षणात विस्मृतीत गेलेले पुन्हा बघितले आणि मग मनातल्यामनात हशा पिकलाच. क्या बात है, काकूंनी मस्तपैकी दोन पायात दोन वेगळे रंगांचे, ढंगांचे, सुताचे, प्रकारचे मोजे परीधान केले होते, नकळत कदाचित. आणि त्या मस्त मौला फिरत होत्या, किंबहुना मिरवत होत्या. त्यांना दिसलं नाही घालतांना, का समजलं नाही, जाणवलं नाही का मिळाली नाही जोडी मोज्यांची आयत्या वेळी हे मला ठाऊक नाही, पण काहीही कारण का असेना त्यांनी ती रम्य वेळ संध्याकाळची चुकवली नाहीच, आल्या जे दिसलं ते घालून, मस्तच नाही का? अहाहा च. माझे बाबा म्हणायचे ना आपण करू ती फॅशन, अर्थात आपण काही जगावेगळं करत नाहीच कधीच. पण अडून राहायचे नाही, थांबला तो संपला. पुढे जाणं अत्यंत महत्वाचे. मी एकदा एका आंतरराष्ट्रीय प्रवासात बघितले कि एक तरुणी भराभर विमानतळावर वावरते आहे, सगळी प्रवासासंबंधी कामे करते आहे प्रवासी तिच्या संपूर्ण चकरांदरम्यान बघते तर काय तिने चपलांची जोड घातली होती, एक सारखीच पण वेगवेगळ्या रंगांची. उदाहरणार्थ, एका पायात निळी तर दुसऱ्यात पिवळी. मग न राहवून तिची कामे उरकल्यावर तिला गाठून विचारलं तर म्हणते कशी हि आत्ताची फॅशन आहे, विजोड घालण्याची. ते फार उत्कृष्ट दिसतं होतं, त्या ठिकाणाला अगदी शोभेसं, मनापासून आवडलं मला ते. ह्या आजींच्या मोज्यांमुळे मी १५-१८ वर्षांपूर्वीचा तो प्रसंग आठवू शकले, पुन्हा जगले आणि ताजेतवाने झाल्यासारखे झाले मला.
एक जाड, कॉटन किंवा लोकरीचा मोजा तर दुसरा नायलॉन सारख्या पातळ धाग्यांचा आणि त्यांचे मजेत मिरवणे मी कधीच विसरू शकणार नाहीच. कोणीही त्यांना काहीही म्हटले तर नाहीच, आणि जर कोणी विचारले असते तर काकूंनी हसण्यावारी नेले असते, अगदी सहज असे, मनापासून आवडले मला ते.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा