हा एक छोटासा अनुभव आहे. "काल एका वेळी अनेक कामं करण्याच्या नादात, आणि सतत मोबाईलच्या आवाजाकडे लक्ष असल्यामुळे, माझ्या हातातल्या ताकाच्या पेल्याला धक्का लागला आणि मग काय झाले, हे सांगायलाच नको.
मी नुकतेच हिवाळ्याची जय्यत तयारी म्हणून एक नवीन, जाडजूड ब्लँकेट विकत घेतले होते. कंपनीचा दावा होता की ते प्रचंड उबदार आहे, आणि आश्चर्य म्हणजे हाताळायला ते कापसासारखे हलके-फुलके होते. याच नव्या कोऱ्या ब्लँकेटवर ताक सांडले. मग सगळा गोंधळ सुरू झाला.
गोंधळात फक्त ज्या कोपऱ्यावर ताक सांडले होते, तो साफ करण्याऐवजी, मी अख्खे ब्लँकेट पाण्याच्या बादलीत बुडवले. मग काय, अख्खी बाथरूम खराब झाली आणि आज सकाळी माझे दंड का दुखत आहेत, हे मला उमजले. ते भिजलेले ब्लँकेट काही केल्या उचलता, पिळता किंवा धुता येईना. माझी प्रचंड दमछाक झाली; वेड लागायची पाळी आली.
तेव्हा ट्यूब पेटली! मी ते ब्लँकेट जसे तसे, तुकड्या-तुकड्यांत पिळून, थेट वॉशिंग मशीन गाठले. पटकन धुण्याचे आणि सुकवण्याचे आदेश दिले. मशीनने ते मान्य केले, पाळले आणि काही मिनिटांतच मस्त धुतलेले व सुकलेले ब्लँकेट माझ्या हाती आले, जे माझ्या गालांवर स्मितहास्य देऊन गेले."
हा किस्सा ऐकल्यावर मला काय समजले किंवा काय बोध मिळाला?
बोलायचं झाल्यास, मुळात आपण सगळे कापसासारखे हलके-फुलकेच असतो. पण मग हळू हळू हा ताण, ते फालतूचे विचार आणि नको त्या गोष्टीत भिजून इतके जडत्व आणतो, स्वतःहून आमंत्रित करतो, की त्याचे ओझे जाणवायला लागते. ओझे डोईजड झाल्यावर मग एकच विचार सुरू होतो: हे ओझे कमी कसे करायचे?
यावर उपाय एकच: एक तर पटकन हाताशी, समोर उभी असलेली एखादी अत्याधुनिक वॉशिंग मशीन शोधा (म्हणजेच स्मार्ट उपाय शोधा) जी तुम्हाला पटकन पूर्वपदावर येण्यास मदत करेल आणि तुम्हाला पुन्हा हलके-फुलके वाटेल; किंवा फक्त खराब झालेला तो कोपराच पटकन साफ करा, म्हणजे जडत्व येणारच नाही. तुम्ही स्मार्ट आहात, जमानाही तसाच आहे, मग स्मार्ट पद्धती का नकोत अवलंबायला?
चला तर मग, जेव्हा जमेल तेव्हा एक वैचारीक कोपरा स्वच्छ करूयात आणि पतंग, पक्षी, हवा, फुलपाखरू यांच्याशी संवाद साधूयात. संपूर्ण आकाश आपल्याला साद घालत आहे; हा प्रवास अमर्यादित आहे. चला निघूया मग!
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा