माझी पिल्लं अगदी छोटी होती तेव्हा आमच्या कडे एक खेळ होता. अनेकविध रंगांचे प्लस्टिकचे एकात एक मावणारे कप होते. ते ठेवायला फार सोप्पे असायचे कारण फार थोडी जागा लागायची त्याला. त्याला मी फिरवत असे गर्र्कन, त्याच्या रंगांमुळे मला मुलांना विविध रंगांची मराठी आणि इंग्लिश मधे ओळख करून देता आली. मी एक एक ते छोटा कप डोक्यावर घेऊन खाली पडायची "दही घ्या दही" म्हणत, आणि मुलांना मज्जा यायची. त्याच कपाबरोबर मी ते एकावर एक मांडायची आणि चेंडू ने ते मग लगोरी सारखं पडायचं. ओह किती भन्नाट अनुभव तो आणि दिवस होते ते. चेंडू नसला तर त्यातलाच एक कप घ्यायचा आणि पडायचं. मुलांचेही कृतिकौशल्य (motor skills) विकसित होण्यास मदत होत असे ह्या छोटयाश्या खेळा मुळे. थँक्स माझ्या डॉक्टर ना कारण परवा त्यांच्या कडे गेले होते आणि त्यांच्या एका खोलीत लहान मुलांचे असंख्य खेळणी ठेवली आहेत, तिथे त्यांनी माझं फिसिओ थेरपी सेशन घेतलं, त्यात हे माझं "मांडा - पाडा " पण होत. अस्स वाटलं ना कि ताबडतोब घेऊन खेळावं. सगळे दिवस आठवले मला. एका त्या छोट्याश्या कपासोबत किती वैविध्य प्रकारे खेळता येत होत. आणि "मांडा - पाडा" हे नामकरण हि मीच केलेलं, किती छोटीशी गोष्ट पण नेहेमीच आठवण देऊन गेली.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा