आज माझ्या लेकीला फारच आवडते म्हणून कोरडी लसूण चटणी केली. कोरड खोबरं किसून घेतलं, दाण्याचं कूट तर होतंच आणि लसूण सोलले रे सोलले कि मला माझ्या आईची जशी काही हाकच ऐकू आली. आमच्या लहानपणी म्हणजे ९वी-१० वी त मिक्सर घरी आला तो वर पाटा वरवंट्यावरच सगळे वाटण, चटण्या होत असतं. त्यावेळी हि आणि नंतर मिक्सर आल्यावरही लसूण, मिरची वगैरेचे बारीक तुकडे करून घ्यावेत असं आई म्हण्यायचीच. आजही वाटलं कि ती मला सांगते आहे तेच पुन्हा. कुतूहलाने विचारलं तर म्हणायची कशी पाट्यावर वाटतांना कशाला त्रास, आणि वेळ पण जास्त लागणार अख्खा लसूण वाटायला. मिक्सर आल्यावर पुन्हा मी तोच प्रश्न विचारला तर म्हणते कशी अगं वेळ आणि वीज वाया जाईलच पण त्या मिक्सरला कशाला त्रास जास्तीचा. त्यापेक्षा करावे कि तुकडे, पट्टाकिनी आणि एकसारखी मोकळी चटणी व्हायला मदत होते. "मिक्सरला त्रास" हि संकल्पना फारच भावली मला, इतकी वर्ष झाली पण अजून आठवण ताजी आहे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा