माझ्या लहानपणी शेंडेफळ असल्यामुळे आई बाबांबरोबर सगळीकडे जायला मिळायचं आणि मी फार एन्जॉय करायचे त्यांच्या बरोबर सगळीकडे जाणं / भटकणं अगदी बँके पासून ते खरेदी पर्यंत.
त्या काळी लग्न, समारंभ, आणि बाकी कुठलेही ऑकेजन असलं तरीही स्टील ची भांडी भेट म्हणून दिली जात होती. पण त्याची एक खासियत होती. भांडी किंवा पातेलं किंवा एखादा सेट ई. वर नाव टाकून मग ती भेट दिली जात होती. अर्थात तो काळ फारच वेगळा आणि साधा होता. पण ते छोटसं मशीन सुरु करून सांगितलेलं नाव त्या भांड्यावर अक्षरशः कोरलं जायचं, बहुतेक नेहेमी करता, मिटवता येणं अवघड आणि इतक्या प्रेमाने दिल म्हटल्यावर वापरणं आवश्यक आहेच ना.
ते नाव कोरण्याची प्रोसेस मला लई भारी वाटायची राव. काय सांगू.
- स्थिर हात,
- उत्कृष्ट हस्ताक्षर आणि
- मराठी / भाषा येणं, प्
- रत्येक भांड्याचा आकाराप्रमाणे आणि दिलेल्या मजकुराप्रमाणे अक्षर छोटं-मोठं करणं ई.
माझ्या दृष्टीने अती आवश्यकच होत, एक कलाच जणू, ज्यात कुठलीही चूक होणे नाहीच, एकदाच चान्स मिळणार, बा$$$स..
आता आहे का नाही असलं नाव टाकणं स्टील / पितळ / अल्युमिनियम वर कुणास ठाऊक पण हे लिहितांना सुद्धा मला सगळं माझ्या समोर होत आहे, तो कर्रर्रर्र आवाज, सगळं म्हणजे सगळं उभं ठाकलंय डोळ्यासमोर.
"भांड्यांवर नाव टाकण्याची प्रोसेस म्हणजे" मला मिळालेली अनोखी भेटच जणू.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा