"माझ्या सारखी भाग्यवान मीच" हे तर नक्कीच, आणि त्याची भरपूर कारणे आहेतच. त्यातलं एक देणार येथे मी आणि अर्थातच विणली ना छोटीशी गोष्ट / कथा देखील त्या भोवती, रादर ती विणली गेली, आपोआप.
कशी?
ऐका तर मग.
जेव्हा मी नवीनकोरी आई झाले तेव्हा काही महिन्यांनी मी अंगात आल्या सारखी त्यांच्या म्हणजे माझ्या मुलांसाठी खरेदी करू लागले, माझी मीच, बरं का. लेकीसाठी अनेकविध रंगांचे हेअरबँड आणले, काहीही गरज नसतांना. तिचं डोकं ते केवढं, केस ते कितीशे पण नाही, माझी हौस. पण नंतर समजलं कि ते हेअरबँड का आणले होते मी नक्की. नीट निरीक्षण केल्यावर असं लक्षात आलं / आढळलं कि माझा लेक फारच लकी आहे म्हणे, कारण त्याचे कान "श्री. गणपती" बाप्पांसारखे आहेत. सुपासारखे कान बाहेर आल्यासारखे वाटायचे मला आणि सगळ्यांनाच. मग काय रियूझ केले हेअरबँड.
फा$$$र वाईट आई होते मी. तिचे हेअरबँड त्याच्या कानाभोवती लावायचे मी. मला वाटायचं कि असं केल्याने त्याचे कान जागेवर येतील. अर्थात आलेच जागेवर,पण कश्यामुळे मला माहित नाही. पण बिच्चारा,खरंच, त्याला काहीही त्यातलं समजत नव्हतं,
त्याच्याच वयाची मुलगी असल्यामुळे मी त्याचा पुरेपूर फायदा घेतला. सौरी पिल्लू.
काही वर्षांनी मला समजलं कि हि घरभर गोलगोल लोटांगण घालत होती, नंतर रांगत सगळ्या घरभर हिंडत असायची आणि हा अनेक तास फक्त का झोपून राहायचा, का? माझ्या हेअरबँड ची चूक / दोष, अरेरे.
Listen to this story on YouTube: https://youtu.be/Inckq7ER2oA
Also on Twitter and Facebook.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा