।। गणपती बाप्पा मोरया, मंगल मुर्ती मोरया ।।
आज श्री. गणपती बाप्पांचे नाव घेऊन त्यांच्या दिवशी / उपवासाच्या दिवशी मला काही सुचलं म्हणून म्हटलं लिहावं.
त्याच असं झालं...
माझ्या आईकडेच नाही पण साधारण आमच्या आजूबाजूला जे कुटुंबीय राहत होते नागपूरला त्यांच्या कडे, मित्रपरिवाराकडे साधारण एकाच पद्धतीने स्वयंपाक आणि पदार्थ तयार होत असत, उन्नीस-बीस चा फरक तर असतोच ना, ते ठीक आहे. तर आमच्या कडे साधी प्लेन मीठ घालून केलेली भगर आणि आमटी करण्याची सर्वसाधारण पद्धत होती उपवासाच्या दिवशी. त्याला ऑपशन म्हणजे फोडणीची भगर, पट्टाकिनी खायची असेल तर, वेळ नसेल तर, डब्यात नेणार असेल तर ई.
फोडणीची भगर आणि शिवाय त्याच्या बरोबर दाण्याची आमटी हे समीकरण मला अजिबात ठाऊक नव्हतं. असो.
तर आमच्या कडे कढी करतात तशीच हि आमटी केली जायची, हो, काही फरक होते, जसे ह्या आमटीत ताकात दाण्याचं कूट, मीठ, साखर आणि तिखट मिसळायचं आणि फोडणी द्यायची तुपाची, बास. एक उकळी आली कि झाली आमटी. साधी सोप्पी अशी.
पण मी जेव्हा सासरी आले आणि उत्साहात एका उपवासाच्या दिवशी भगर आमटी करायची म्हटलं तर समजलं कि कूट, दही, मिरच्या, मीठ ई. म्हणे आधी मिक्सर मधून फिरवून घ्यायचं, मग फोडणी द्यायची. साखर नाही घालायची ई. दही आंबट नसेल तर चिंचेचा कोळ घालायचा हा सल्ला देखील मिळाला.
बापरे.
देवा.
मोठा फरक होता माझ्या साठी. सुरवातीचे काही दिवस वेगळे वाटले पण नंतर आत्मसात केलं सगळं. खैर, आत्ता समजलं मला "प्रत्येक मैलाला म्हणे आपल्याकडे खाद्य संस्कृती बदलते..." आणि "इनक्रेमेंटल लर्निंग" हा माझा आवडता संशोधनाचा विषय का आहे तो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा