जेथे जातो तेथे तू माझा सांगाती...

हा अभंग मला अगदी मनापासून फारच आवडतो, कारण "त्याच्याच" मुळे आहे सगळं, अगदी श्वासापासून ते पचनक्रिये पर्यंत. काही काहीच नाही आपल्या हातात माझ्या मतानुसार. गुरुत्वाकर्षण शक्ती, हवा, पाणी, सूर्यप्रकाश ई. आहे म्हणून धावपळ सुरळीत चालू आहे सगळ्यांची. असो. हा गाभा आहे ह्या अभंगाचा आणि अश्याच अजून बऱ्याच श्लोकांचा देखील, "ज्या ज्या स्थळी हे मन जय माझे, त्या त्या ठिकाणी निज रूप तुझे...".

अगदी तस्साच अनुभव मला नेहेमीच येत असतो आणि मी त्याची आभारी पण आहे त्याकरता. अर्थात कधी कधी माझ्या मानवी दृष्टीने जास्त होत पण हरकत नाही. हो, बरोबर ओळखलंत मंडळी, मी घर कामांबद्दलच बोलते आहे. हॉल मधून स्वयंपाक घरात गेलं कि कामं आ वाचून उभीच असतात, तेथून पुन्हा दुसऱ्या खोलीत गेलं कि तेथेही असंख्य काम दिसतात डोळ्याला. एक तर मला चार डोळे आहेत आणि त्यातनं सतत काम नजरेस पडण्याची सवय, त्यामुळे अवघड होत. अगदी नेहेमी मनात येत  "जेथे जातो तेथे तू माझा सांगाती...", कामाचं काम. पण एका दृष्टीने बरंच आहे ते,का? एक तर मी अनेक अशी मंडळी बघितली आणि अनुभवली आहेत ज्यांना समोर उभी ठाकलेली कामं कधीच दृष्टीपथात येत नाहीत आणि दोन, सतत कार्यरत राहणंच बरं, नकोच ते "खाली दिमाग शैतान का घर", आणि शेवटी मी माझ्याच घरची काम करते आहे ना, मग बास आणि काम करत नाही ती होतात, शक्ती मिळते, मॅजिक आहे हे सगळं, माझ्या दृष्टीने. त्यामुळे त्या कामात देखील त्याचंच स्वरूप बघितलं आणि अक्टिव्ह मेडिटेशन ची कॉनसेप्ट आवडत असेल तर मग जिंकलंच म्हणून समजा.