पसारा ....

हा शब्द मी वारंवार माझ्या लहानपणी आईकडून ऐकला होता कारण मी आणि माझ्या मैत्रिणी मिळून किती पसारा करायचो, विशेषतः शनिवार रविवार, उन्हाळ्या च्या सुट्ट्यां मध्ये. देवा, ती बोलून बोलून थकायची पण आम्ही पसारा करून दमायचो नाहीच. त्यानंतर आली माझी बारी, मी झाले आई. झालं का, तेव्हा समजलं मला कि सतत घरी पसारा असलं कि कसं वाटत ते. त्यात माझ्या कडे दुप्पट पसारा असायचा. कसा काय माझ्या पोट्ट्यंना वास यायचा कि कुणास ठाऊक मी टोपलीत सगळे खेळणे व्यवस्थित भरून, मांडून ठेवले रे ठेवले कि हि दोघे यायची आणि संपूर्ण टोपली मनसोक्त उलटीच टाकायची. देवा. मी बोलून बोलून थकायची पण ती दोघे पसारा करून दमायची नाहीच.

तर असा काय तो माझा संबंध आलेला "पसारा" ह्या शब्दाशी. अर्थात मी अनेकदा लिहितांना शब्दांचा पसारा मांडला आहे, पण त्यापुढे मला काहीही ठाऊक नव्हतं.

माझ्या मावशी एक दिवस अचानक म्हणाल्या मी उद्या सुट्टी वर आहे, कारण पसारा न्ह्यायचा आहे ना?

पसारा? ???

मला नाहीच उमगलं. माझे प्रश्नार्थक भाव बघून पोटतिडकीने त्याने मला समजावून सांगितले कि त्या दुसऱ्या घरात राहायला जात आहेत,

सामान हलवायचे आहे = पसारा. देवा.

तर काल आमच्या घरासमोर एक कुटुंब राहत होत त्यांनी त्यांचा पसारा नेला, अर्धा दिवस चालू होती गडबड. छोटीशी झोपडी एक खोली आहे त्यात ३ मुलं आणि नवरा बायको राहत होते, पण कित्ती सामान ते, अवघडच आहे. अर्थात आपण माणसं खूप गोष्टी जमा करतो अनेक वर्षात आणि जेव्हा सगळ्या गोष्टी आपआपल्या जागेवर असतात तोवर समजत नाही, पण बाहेर काढलं कि त्याचा आवाका समजतो. थोडक्यात कधी राहायला शिकणार कोणास ठाऊक, माझ्या पासून सुरवात आहे. तर आता मी निश्चय केला आहे जास्त सामान जमवायचं नाहीच. सुटसुटीत राहायला शिकायचं.

तरी अशी हि पसाऱ्याची कहाणी.