तर त्याच असं झालं कि साधारणतः मार्चच्या पहिल्या आठवड्यातली हि गोष्ट, माझी कन्या घरी होती, अभ्यासाची सुट्टी असल्यामुळे आणि तिची बरेच दिवसांपासून माझ्या मागे भूणभूण सुरु होती, रोजच्या वापरात असलेल्या आंबा लोणच्या मधे फोडणी घालण्यासाठी. मला जरा ते जमत नव्हतंच. त्या दिवशी मी तिला समजून सांगितलं, कचेरीत जाताजाता, घाईघाईत कि हे कित्ती सोप्पं आहे खरंतर, तू हि करू शकतेस वगैरे. तिने हि ऐकलं, आणि मी निघून गेले. दोन एक दिवसांनी मी जेव्हा आंबा लोणचं खायचं ठरवलं तर एकतर खालीच थोडं तेल सांडलेले दिसलं मला आणि मी कितीही प्रयन्त केला तरी ती लोणच्याची छोटेखानी बाटली काही उभी राहातच नव्हती. मी म्हटलं असेल काहीतरी. मी माझ्याच विश्वात रममाण, तेव्हा मी लक्ष नाही दिलं खास. पण थोड्यावेळाने लोणच्याच्या तेलाचे डाग बघून नीट बघितलं तर असं लक्षात आलं कि त्या छोट्या प्लास्टिक बरणी ची अवस्था झाली आहे, हेकडी वाकडी झाली आहे, किती तरी वेळ बघत बसले त्याकडे पण काही सुचलंच नाही, ह्या बाटलीची अशी अवस्था का झाली ते? खूप वेळाने लक्षात आलं कि अच्छा उरलेल्या, कोरड्या झालेल्या लोणच्यात आज फोडणी घातली गेली होती, अगदी गॅस वरून थेट प्लास्टिक छोट्या बाटलीत, देवा. ३ महिन्यांनी आज ह्या घटनेबद्दल लिहितांना देखील हसून हसून पुरेवाट झाली आहे माझी, अगदी डोळ्यात पाणी येईस्तोवर. एक चुकीची सूचना आणि त्याच हे फळ. आज सकाळी मी पुन्हा न्याहारी करतांना फोडणी बाजूला ठेवली लोणच्यात घालायला आणि सगळा प्रसंग इतंभूत डोळ्यासमोर जसाच्या तस्सा उभा ठाकला. माझ्या कन्येचा बिचारीचा काहीही दोष नव्हता, ती पहिल्यांदा करत होती हे सगळं, थंड झाल्यावर फोडणी घाल हे मीच सांगायची विसरले पण त्यामुळे हा लेख प्रपंच तर घडला.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा