परतफेड.... (भाग एक)

मी माझ्या दैनंदिन जीवनात एवढी गढून गेले होते कि माझ्या अगदी आजूबाजूला असणारा आनंद मला दिसत नव्हता आणि उमजत हि नव्हता. हे कदाचित "त्याला" मान्य नव्हतं आणि त्यामुळेच का होईना मला थोडसं जेरबंद केल गेलं, आठ दिवस, घरातच पण अगदी वेगळं ठेवण्यात आलं. "स्वाईन फ्लू" नावाचं वादळ आलं होतं. कधीच माहित नाही असं एकटं राहणं. त्यामुळे गलबलायचं. त्यात माझ लक्ष माझ्याच खिडकीत बसलेल्या पोपट, चिमणी ह्यांच्या कडे गेलं. सकाळी आणि संध्याकाळी रोज हजेरी लावायचे ते.

पण एक दिवस मला खूपच भयंकर वाटत होतं, डोळ्यातलं पाणी थांबेच ना. त्या दिवशीही रोज-सारखे आले, अनेक पोपट, चिमण्या, बसले खिडकीवर आणि गेले उडून. मला वाटलं आता ह्यांची भेट संध्याकाळीच. पण नाही. अबोल भाषा त्यांना कशी कळली, बापरे, त्या दिवशी कित्ती म्हणून पोपट आले, चिमण्या आल्या, सर्व कुटुंब, नातेवाईक सर्वांनी मिळून इतक्या कसरती करून दाखवल्या, खिडकीच्या गजांवर, वेगवेगळे आवाज काढले आणि काय काय सांगू .... शब्द नाहीत बुवा. खरंच मला असं वाटलं किंबहुना खात्रीच आहे कि माझं त्यांना जमेल तसं मनोरंजन करत होते. त्यांना कसं समजलं असेल कि माझ्या डोळ्यात पाणी आहे ते?...मला सांगत होते जसं कि हेही दिवस जातील, सर्व ठीक आहे...

कशी परतफेड करायची त्या सर्व पक्षांची? काय नातं आहे आमचं?

मला त्या दिवशी पर्यंत माहित हि नव्हतं कि माझ्या घराच्या आजू बाजूला इतके गोड आणि असंख्य पक्षी आहेत ते.

Nov 14, 2018, 7:59 AM