माझ्या लहानपणी रोजनिशी हा एक अविभाज्य घटक होता, शाळेत वहीच्या स्वरूपात तर घरी आठवणींच्या वेशात. दररोज घरी सर्वांच्या लवकर आंघोळी झाल्या कि कपडे भिजत घालणं हे एक सुंदर काम असायचंच, नं चुकता नं सांगता नं कंटाळता करायचंच. आज कळतोय त्याच्यातला आनंद आणि बरंच काही. सर्व प्रथम रंगीत आणि पांढरे कपडे वेगळे करायचे. त्यानंतर पांढरे गरम पाण्यात आणि रंगीत थंड साबणाच्या पाण्यात भिजवायचे, शिस्तीत. आणि हे सर्व रोजचे कपडे बरं का, नवीन / बाहेर घालून जायचे त्यात नाहीत, ते सर्व आपआपले शनिवार / रविवारी धुवायचे. ह्यात अप्रतिम व्यायाम व्हायचा नकळत, शिस्त लागायची, वेळेचा नियोजन कळायचं, भूक मस्त लागायची, आणि झोप तर विचारूच नका. अंगवळणीच पडलं होतं सगळं. आणि आता, Washing-Machine ह्या उपकरणामुळे सोय झाली खरी पण .....
स्वतःच्या हातांनी धुतलेले कपड्यांना काय
एक वेगळाच सुगंध असायचा. आज सारख्या सुगंधी पावडरी नव्हत्या तेव्हा, पण एक प्रचंड समाधान मिळायचं, काम म्हणून मी तरी नव्हतं बघितला त्याकडे कधी. माझं तर कधी / बरेचदा गाणं गुणगुणत धुणं आणि वाळत घालणं चालेल असायचं, शब्दात नं मांडता येईल अशी वेगळीच गम्मत होती त्यात. धुण्याचा दगड दुर्मिळच झालाय आजकाल शहरी भागात. असो.
"लहानपण देगा देवा ...."
रविवार, १३ जून, २०२१
रोजनिशीतलं काम
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा