भातुकली / घर-घर

लहानपणी माझ्या आजूबाजूला असंख्य समवयस्क मैत्रिणी होत्या, भरपूर. उन्हाळ्याच्या किंवा सुट्टीच्या दिवसात घरीच दुपारी खेळाता येतील असे साधे खेळ म्हणजे भातुकली, पत्ते, बाहुली, आणि असे बरेच. हे सगळं खेळत असतानां खाऊ तय्यार करायची भारी हौस आम्हाला. चिकाटी आणि संयमाने मग दोन शेंगदाण्याचे भाग घेऊन त्यात मधे गुळ लावून चिटकवायचं, आणि ते लाडू म्हणे. देवा. त्या सोबत बहुतेक मुरमुरे. मग हे सगळं वाढून कशात द्यायचं? हा यक्ष प्रश्न. भातुकलीचे भांडे होते पण ते कमी पडायचे, आम्ही खूप जणी होतो त्यामुळे.

आमच्या घरी त्यावेळी भिंतीवर लावलेला एक कप बशी स्टॅन्ड होता. त्या स्टॅन्ड च्या खाली मी उभी राहायचे आणि निरखून बघत असे. माझा काही हात पोचत नव्हता तेव्हा. बऱ्याचदा आईने पण बघितले. मग न राहवून विचारलं कि काय चाललंय, ताबडतोब उत्तर तय्यार "ह्या सगळ्या कप बश्या आताच्या आता खाली पडल्या पाहिजेत, म्हणजे आम्हाला काचेचे तुकडे मिळतील, छोट्या बश्या / भांडी म्हणून, भातुकली खेळतांना. काय हे, काहीही विचार. अर्थात आईने ते हसण्यावारी नेलं आणि मला त्यामुळे अजून एक जास्त प्लेट्स आणि वाट्या असलेला खेळभांडी चा सेट मिळाला, आणि मज्जा आली. असे ते सोन्याचे दिवस, त्या मैत्रिणी, ते साधपण आणि ते एकमेकांसोबत चे खेळ.

त्यावेळी कुतूहल आणि उत्साह प्रचंड आमच्या मैत्रिणींमधे  कारण घर-घर हा एक खेळ प्रकार होता फक्त, बाकी काही नाही आमच्या साठी.