ह्या गणपती बाप्पांच्या चैतन्यमय दिवसात टीव्ही वर पण भरपूर भन्नाट कार्यक्रम आयोजित केले जातात. काल मी काम करता करता एक कार्यक्रम ऐकत / बघत होते. त्यात एक अप्रतिम सामूहिक नृत्य सादर होत होतं. त्यात अनेक तारे तारका होत्या. त्यातल्या काही माझ्या ओळखीच्या होत्या तर एक दोन अनोळखी देखील. एका अनोळखी नृत्यांगनाने माझं लक्ष वेधलं. त्याच महत्वाचं कारण म्हणजे सगळ्यांनी जरीच्या नऊवारी साड्या परिधान केल्या होत्या. भरजरी ब्लॉउज होत आणि त्या एका नृत्यांगनेच्या अगदी हाताच्या बोटापर्यंत ब्लॉउज च कापड होत, अर्थात जोडगोळी दोन्ही हातात. मला आधी समजलं नाही पट्टाकिनी. पण मग ते नृत्य आणि बाकी कार्यक्रम बघतांना असं आढळलं कि तिच्या हाताला फ्रॅक्चर झालं होत, हात बांधला होता आणि ते झाकण्यासाठी हि क्लुप्ति शोधून काढली गेली होती. वा वा. लै भारी. हाताला दुखापत झाली असतांना देखील नृत्य करणं, त्यासाठी पूर्ण बाह्यांचं ब्लॉउज घातलं आहे असं दाखवणं, ब्लॉउज च कापड व्यवस्थित गुंडाळणं ई. प्रचंड आवडलं मला. सहज "नाही" म्हणता आलं असत त्या कलाकाराला, माझ्या हाताला दुखापत झाली आहे,मी नाही नाचणार, पण ह्याला प्रोफेशनल म्हणत नाहीत. Right?
According to me this is termed as धडाडी, जिद्द, कल्पकता.
#salutes #strongPersonality #VeryCreative #ParticipatedInspiteOfFracture #PlasterWrappedWithMatchingCloth
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा