मला प्रत्येक कलात्मक काम करणाऱ्यांविषयी नेहेमीच एक कुतुहलात्मक प्रश्न पडतोच. तो असा कि सोनार जेव्हा एकदा दागिना घडवत असेल तेव्हा तो नक्कीच त्याच्या आवडत्या सौंदर्यवतीला डोळ्यासमोर ठेवून सोन्यावर आपली कला सादर करत असेल का? का त्याच्याकडे फक्त एक काम म्हणून बघत असेल? तेच टेलरच पण. गुपित काही असेल का? का फक्त एक योगायोग जेव्हा तय्यार विकत घेतलेला किंवा भेट दिलेला ड्रेस तुम्हाला अगदी योग्य बसत असेल? जेव्हा एखादा ड्रेस तुमच्यावर फारच नीट बसतो, तेव्हा न कळत आणि पट्टकिनी मन त्या शेतकऱ्या पर्यंत पोचतंच, ज्याने अपार कष्ट करून कापूस तय्यार केला, त्यावर मग प्रतिक्रिया होऊन कापड तय्यार केले गेले असंख्य हाताने, मग डिझाईन, आकार, शिवण आणि सरतेशेवटी सुशोभीकरण. ह्या सगळ्याची गोळाबेरीज म्हणजे जशी कि फक्त अगदी फक्त माझ्याचसाठी घडलेली हि कलाकृती. असंच असत का फक्त मलाच हे जाणवतं आहे कि हे फक्त माझ्याचसाठी फार विचारपूर्वक घडवलेलं आहे? पण अर्थात आणि खरं म्हणजे तसं नाही आहे, आम्ही म्हणजे मी शेतकरी, टेलर ई. एकमेकांना ओळखत देखील नाही, अजिबातच. मग हा आशीर्वाद आहे का प्रेम का संतुष्ट आणि समाधानाने / भरभरून आनंदाने तय्यार केलेला हा ड्रेस आहे, गमक काय आहे, का मला अतिशय उत्साही वाटतंय, का मला त्या लोकांना प्रत्यक्ष्य भेटून धन्यवाद द्यावेसे वाटत आहेत? काय ऋणानुबंध आहेत माझे त्या शेतकऱ्याशी, मातीशी, हवेशी, पाण्याशी, टेलरशी, विक्रेत्यांशी? कोणास ठाऊक. पण एक नवीन उत्साह, वेगळाच अनुभव देऊन गेला हा नवीन ड्रेस हे मात्र नक्की.
असो.
असेच अदृश्य पण नाळ जुळलेल्यांची उतराई होऊयात नेहेमीच. फक्त ड्रेस च्याच बाबतीत नाही तर पुढ्यात वाढलेल्या अन्नासाठी ज्या कष्टकऱ्यांचे हात लागले आहेत, तुमच्या डोक्यावर छत ज्यांच्या मुळे आहे आणि ज्या सर्वांमुळे हे अस्तित्व आहे त्या सर्वांसमोर मी नेहेमीच नतमस्तक होते आणि होत राहणार.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा