वाढता वाढता वाढे ....

माझ्या १०वितली गोष्ट आहे हि. पहिला पंजाबी ड्रेस परिधान केला होता मी, माझी एक नुकतीच लग्न झालेली वाहिनी होती तिचा. मग मी पण शिवले काही. पण इंजिनीरिंग च्या दुसऱ्या वर्षात प्रवेश घेतला तेव्हा दररोज घालायला सुरवात केली. तेव्हा म्हणजे विद्यार्थी दशेत बहुतांशी ड्रेस हे चुन्नी सहित मिळत असतं कारण ते शिवून घ्यावे लागतं. त्यावेळी का कुणास ठाऊक पण चुन्नी हि जास्त वापरली जात नसे, खराब होत नसे, धुतली जात नसे, कदाचित तो पांढरा कोट घातला जायचा दुचाकी चालवतांना म्हणून असेल. कुर्ता पायजमा धुतला जात असे त्यामुळे त्याच साधारण वयोमान ६ महिने टिकत असे. मग त्यानंतर त्या २ मिटर च्या चुन्नीच काय? मग एक शक्कल शोधून काढली, टेलर ला पटवलं आणि त्या चुन्नीचा कुर्ता मग शिवाला जात असे. त्यावर हवं असल्यास / घरी सहज उपलब्ध नसल्यास मग पायजमा विकत घेतला जात असे आणि शिवाय चुन्नी देखील जर तो ड्रेस कॉलेज मधे वापरायचा ठरला तर. मग "पुनःश्य हरिओम", पुन्हा त्या चुन्नीचा कुर्ता, अशी मज्जा सुरु असे. पण त्यामुळे मी एकदम उठून दिसत असे कारण तसा कुर्ता कोणाचं कडे नसायचा, अगदी भिन्न. अर्थात माझ्या ज्या ज्या मैत्रिणी असं रियुज प्रयोग करायच्या त्या सगळ्यांनाच मस्त मज्जा यायची. किती साधे सोप्पे दिवस होते ते. अहाहा. आणि उत्साह बघा ना, शिगेला पोचलेला, टेलर ला पटवणे, मग त्या कुर्त्यावर मॅचिंग साठी सिताबर्डी गाठणे. ह्या नाही तर त्या दुकानातून हवी तश्शी चुन्नी मिळवणे. नाही मिळाल्यास डाय करायला टाकणे, मग ती पुन्हा घ्यायला जाणे. देवा, इतका वेळ, उत्साह, चिकाटी, आवड, धडपड ... काय काय केलंय, अनेक वर्ष. आता आठवलं तर प्रचंड हसू येतंय. अश्या रियूस (विद्यार्थी असतांना) ते फक्त टसर सिल्कचेच, इंग्लिश रंगातले ड्रेस (शिक्षक झाल्यावर) ते आधुनिक ड्रेसेस ते ऑनलाईन आणि रेडिमेड हा मोठा प्रवासाचा पल्ला गाठला सहज हे लक्षात देखील आलं नाही, न कळत नवनवीन प्रकारांना मी आत्मसात करत गेले.

विविध ड्रेसेस शी जसं सहज जुळवून घेता आलं तस्संच बाकी बाबतीत पण ह्या पुढे सहज मला आणि सर्वांना जुळवून घेता  येईल हि अपेक्षा आणि ईशचरणी प्रार्थना.