पहिलं घर

प्रत्येक आई आणि लेकराचं जस एक अनोखं नातं असत तस्संच माझं आणि माझ्या पिल्लांच देखील आहे. त्याच मुळे आम्ही अनेकविध विषयांवर भरपूर पोटभर चर्चा करतच असतो, नेहेमीच. अनेक विषयांतला माझा आणि माझ्या लेकीचा विषय म्हणजे वजन वाढणे, व्यायाम, मोजूनमापून खाणे आणि त्याच्याशी संबंधित अँप ई. माझ्या संपूर्ण वेळ च्या नोकरी मुळे म्हणावं किंवा थोडासा आळस किंवा भरपूर खाण्याची आवड अश्या बऱ्याच कारणांमुळे व्यायाम आणि काटक / तंदुरुस्त / टकटक अशी शरीररचना मला कधीच सांभाळता / जपता आली नाही. हे माझ्या बोलण्यात सतत लेकीला जाणवायचं. आणि ती नेहेमी म्हणायची कि "मम्मा तुला अजून एक कारण माहित आहे, ह्या व्यतिरिक्त. जुळे झाल्यामुळे आणि त्यानंतर च्या संपूर्ण बदललेल्या जीवन शैलीमुळे थोडासा आकार बदलणारचं ना? आणि बदलू दे, शेवटी ते माझं पहिलं घर आहे आणि त्याच्या बद्दल तू पण काही बोलायचं नाही, समजलं? कोणी आलंय माझ्या ह्या पहिल्या घराचे आकारमान कमी करायला, तुझ्यासाठी काही करायला? नाही ना? मग जे बोलतात त्यांना बोलू दे, तू बिनधास्त राहा." आता इतकं धमकीवजा गोड जर कोणी समजावून सांगितलं / ठासून बजावलं म्हटल्यावर मग मी पण सध्याचा आकार मिरवायला शिकले. अर्थातच त्यावर काम करत राहणे आवश्यक आहे पण किंतु परंतु आणि लोक काय म्हणतील ह्या कडे दुर्लक्ष करून. मी तोवर "पहिलं घर" म्हणजे नोकरी लागल्यावर विकत घेतलेलं, किंवा सासरचं इतपतच मर्यादित बघत होते पण माझ्या लेकीने ह्या शब्दाचाच नाही तर त्यामुळे होणाऱ्या परिणामाचा अर्थच बदलून टाकला. 

आधी कपडे परिधान करण्यापासून ते प्रत्येक नजरा, आरश्यातले प्रतिबिंब मला थोपवत होत, थांबवत होत आणि उगाचच हिणवत पण होत. आता नाही. स्वीकारून पुढे जाणे महत्वाचे, जे मला माझ्या लेकीमुळे उमगले.

तर अश्या ह्या माझ्यातल्या तिच्या पहिल्या घराचा विजय असो.