आपे आपे

अगदी बोलता यायला लागल्या पासूनच माझ्या लेकाला वाटायचं कि तो फार मोठा झाला आहे आणि त्यामुळे सगळं म्हणजे सगळंच त्याला जमतं करायला, स्वतः. कोणाची म्हणजे कोणाची मदत, लुडबुड, सूचना काहीही नको असायच्या. त्याच्या भाषेत "आपे आपे", म्हणजे आपल्या आपण, माझं मला करायचं आहे, अश्या अर्थाने. आणि तो करतो तेच योग्य हे पण एक होत, असो पण त्यालाच तर आनंद म्हणतात, शिकणं म्हणतात ना. सांडलवंड करत खाणं, पसारा / राडा, धडपड ई. मी तर फारच मनापासून एन्जॉय करत असे. त्यातलाच एक भाग म्हणजे आंघोळ. ती पण आपे आपे च करायची असायची. गरम पाणी काढून द्यायची पण वाट बघत नसे इतका उत्साह आंघोळ करण्यासाठी. सगळी तय्यारी झाली कि मग त्याच पालुपद चालू व्हायचं "मम्मा आपे आपे". मग मी बाहेर आणि तो मी थोडक्यात सांगितल्या प्रमाणे आंघोळ करणार. मी आपली कामाला लागली रे लागली त्याचं पाणी काढून दिल्यावर कि क्षणात पळत पळत यायचा, जोरदार पडायचा देखील, पडायचा कशाचा जोरदार आपटायचाच. कारण? संपूर्ण गरम पाण्याची बदली फक्त अंग ओलं करण्या करता वापरलेले असायचं, आणि मग लक्षात यायचं कि अरे अजून साबण लावायचं राहिलंच कि. मग काय आरोळी थोडण्याशिवाय प्रत्यक्ष महाराज वायुवेगाने मातोश्रींना गाठत असतं हे सांगायला कि "पाणीच संपल मम्मा". बाप रे. काय बोलावं, कसं रिऍक्ट करावं, त्याला लागलंय का हे बघावं का गरम पाणी शिल्लक आहे का ते तपासावं, फटका द्यावा का हसावं काही म्हणजे काही समजत नसे मला. आणि हे अनेक दिवस / महिने / वर्ष मला उपभोगायला मिळालं, आणि हो फक्त मलाच नव्हे तर बाथरूम ला, त्या बादलीला, त्या साबणाला, अगदी सगळ्या सगळ्यांना. अहाहा.

हा आनंदाचा अथांग साठा शब्दात पेरणं अशक्यच आहे मला. हे शब्द मांडतांना ह्या क्षणी देखील तो माझा बदमाश ओल्या पायांमुळे पण कसरत करत वेगाने सगळ्या घरभर धावणारा वेद अजूनही जसाच्या तस्सा माझ्या डोळ्यासमोर उभा आहे. राग येत असे मला पण तो किंवा इतर कोणी पाय घसरून पडू नये म्हणून मग संपूर्ण फरशी पट्टकनी कोरडी करावी लागत असे, दररोज.

२००४ पासून आज पर्यंत आणि ह्या पुढे देखील ह्या माझ्या पिल्लांमुळे सतत वैविध्य गोष्टी मी  इन्क्रिमेंटली लर्न करत आहेच आणि करत राहणार हे निश्चित. खूप खूप आहे शिकण्यासारखं, लक्षात ठेवण्यासारखं, आठवण करण्यासारखं.....