आच्छादन

आच्छादन म्हणजे झाकण्यास योग्य, किंवा काहीतरी झाकण्यासाठी वापरलेले असे. माझी मुलं लहान होती तेव्हा मी एक दिवस छानसे डोक्याला बांधायचे रुमाल विकत घेतले, तीन विकत आणले कारण दोन त्यांना आणि एक मला. कारण? सांगते, थांबा. सर्वात महत्वाचं म्हणजे एक निळा आणि दोन तपकिरी किंवा चॉकलेटी अश्या रंगांचे आणले. मला कुठलाही रंग चालतो पण त्या दोघांना जरा वेगळा म्हणून, पण अर्थातच एकाच डिझाईनचे, भांडण नको, नाही का. त्यावेळी एक तर बहुतांशी आम्ही तिघेच जात असू इकडे तिकडे, वाढदिवस पार्टी, खरेदी, संध्याकाळी  बगीचा आणि असे अनेक प्रसंग. आणि एवढी मोठी घरी अंगणात गाडी उभी असतांना ह्या दोघांनाही ऑटो तूनच जायचं असायचं. त्या दोघांना ते मोकळं बसणं, हवा, बाहेर च दिसणं, हात दाखवून ऑटो थांबवणं, मी मध्ये आणि माझ्या आजूबाजूला पाय लटकवत बसणं हे सगळं फार फार मनापासून आवडायचं. पण त्या उघड्या ऑटोत कानाला / मानेला वारा लागला कि सर्दी / पडसं व्हायला नक्को म्ह्णून हे रुमाल आणले होते तिघांसाठी. मुलं लहान होती, अभ्यास वाढला नव्हता, माझ्या हातात होती तो वर काय ते रुमाल वापरण्यात आले. शिंग फुटली आणि ते बापडे रुमाल माझ्या कपाटाचे धन झाले. मी पण अगदी आवडीने उपयोगात आणते, जेव्हा लागतील तेव्हा.

दूर च्या प्रवासाला जातांना हेच मोठ्या आकाराचे रुमाल असल्यामुळे ऊन लागू नये म्ह्णून आमच्या कारची खिडकी झाकायला मी नेहेमी त्यांचा उपयोग दिला आहे.

एवढ्यातच जेव्हा मी नागपूरला गेले होते काही महिने बदली म्हणून तेव्हा आवर्जून घाई असतांना देखील आठवणीने मी त्यातले दोन रुमाल ठेवून घेतले सोबत. म्हटलं नक्की उपयोगी ठरतील. कारण तेथे माझी गाडी नव्हती माझ्या दिमतीला, त्यामुळे बरेचदा टॅक्सितून जा ये करतांना, किंवा दुचाकी वर जाता येतांना, किंवा अजून कधी लागलं तर असावं म्हणून. एकदा मी माझ्या जुन्या शेजारच्या काकूंकडे गेले होते भेटायला, गप्पा मारायला, जेवायला आणि संध्याकाळी माझं माझी एक सख्खी मैत्रीण हिच्या सोबत भटकणं ठरलं होत. मैत्रिणीची दुचाकी आहे, ती आली मला घ्यायला आणि त्या आधीच मी जय्यत तय्यारी म्हणून रुमाल काढला माझ्या ब्यागेतून आणि गळ्याभोवती ठेवला पटकीनी बांधता येईल म्हणून. ते बघून काकू अवाक, म्हटल्या काय ग हे? अहो म्हटलं दुचाकी वर बसून जाताना वारा लागणारच ना, म्हणून येतानाच घेऊन आले होते, त्यांना विशेष कौतुक वाटलं जरी हि फार छोटीशी गोष्ट होती तरी. आज कपाट, माझी बॅग, आणि इतर गोष्टी आवरताना ते रुमाल दृष्टीस पडले आणि त्यांच्या सोबतच्या आठवणी बद्दल मांडावस वाटलं.    

खूप वर्ष त्या रुमालांनी एक मायेचं, प्रेमाचं, उबदार आणि आवश्यक असं आच्छादन उपलब्ध करून दिल, खूप गोड दिसायची माझी पिल्लं ते रुमाल बांधून, इनोसंट.  आणि आता एका त्या मऊ रुमाला ऐवजी टोपी / हूड, शिवाय हॅन्ड्सफ्री ब्लू टूथ, रंगबिरंगी फक्त फॅशन पुरते स्कार्फ, नाही तर बहुतांशी काहीच नाही अशी भटकंती सुरु असते. नाजूक अवयव जपा म्हणजे मिळवलं मग आच्छादन कुठलंका असेना. हरकत नाही, जगासोबत चालणं अत्यावश्यक आहेच पण काळजीपूर्वक.