असणं आणि दाखवणं

असेल तरच दाखवता येईल ना, पण असेल तर दाखवा बरं का मंडळी, निश्चितच आणि नेहेमीच. फार फार गरजेचं आहे ते, किंबहुना अतिआवश्यक असे. नाहीतर समोरच्याला समजणार कसं आहे ते. इंग्रजीत म्हणतात ना "एक्सप्रेस करणे" तेच ते, अगदी तस्संच.

सध्या मी बरेच छोटे छोटे प्रयोग सुरु ठेवले आहेत माझ्या ऑफिस ला जायचे यायचे. बस काही खास उपयोगाची नाही वाटतं मला, त्यामुळे विविध पर्याय शोधणं सुरु आहे. पहिल्या टप्प्यात आपणहूनच एका ऑटो काकांनी विचारलं आणि आम्ही रोज यायला सुरवात केली सोबत. पण थंडीचं नको वाटलं ऑटोत सकाळी आणि शिवाय कार / बस पुढे ऑटो त जरा जास्त धक्के बसतात आणि रोज नको वाटत. मग त्याच ऑटो काकांनी मला अजून एक पर्याय सुचवला आणि आम्ही माझ्या कार ने ऑफिस ला जायला-यायला लागलो. त्यांना रोज ऑटोची सवय, त्यात माझी राणी थोडी निराळी आणि मोठी वाटली त्यांना पहिल्या दिवशी. मी स्वतः वाहन चालक असल्यामुळे आणि नवीन ड्राइवर मुळे
पाहिल्यादिवशी सतत लक्ष रस्त्याकडे / चालवण्याकडे होत. ऑफिस ला पोचल्या पोचल्या मुलीला आणि ह्यांना मेसेज करून कळवलं मी आणि मुलाला पण पाठवणार होतेच पण तेवढ्यातच त्याचाच फोन आला आणि प्रश्नांची सरबत्ती सुरु झाली. हे असं खास कधीच होत नाही, त्यामुळे मला काही क्षण लागले दोन धक्के एकदम पचवायला. "तू ठीक आहेस ना? गाडी? व्यवस्थित चालवली का? वेग कसा होता?.....". मला खूप खूप बरं वाटलं, दहा हत्तीचं बळ आल्यासारखं वाटलं आणि पोचल्या पोचल्या फोन येणं फार काही सांगून गेलं, त्याचा आवाज, घाईत न केलेला फोन, काळजी ई. वाखाणण्यासारखं होत. सहसा माझी लेक करते फोन वगैरे, हे महाराज नाही पडत अश्या भानगडीत पण ह्या वेळी काही तरी वेगळं होत हे निश्चित. त्याने फक्त त्याच्यापुरती मर्यादित नाही ठेवली काळजी / प्रेम ते व्यक्त केलं, जे माझ्या दृष्टीने फार महत्वाचं होत / आहे. त्यामुळे जमेल तस्स, जमेल तेव्हा, जमेल तेवढं, साजेसं प्रेम / आपुलकी / काळजी व्यक्त करा आणि जमवाच मंडळी, मग तो दृश्य / अदृश्य बदल अनुभवा स्वतः.