अनोखा जगावेगळा बदल

तर हि सत्यकथा आहे मनस्वीची, हो माझी खास म्हणजे खास मैत्रीण, फारच जवळची, फार प्रिय आणि अर्थातच तिच्या परवानगीने च हि अनुकथा साकारण्याचा प्रयत्न केला आहे. फारच न कळत्या वयापासून आम्ही एकत्र, असंख्य मुलामुलींच्या गराड्यात, कारण? दोघींचे बडबडे स्वभाव. मग काय त्या पिढी प्रमाणे शिस्तीत आम्ही एक एक पायऱ्या चढत गेलो आणि मग वेगळ्या झालो ते कायमच्या, तीच लग्न झालं, ती दूर देशी निघून गेली, कायमची. त्या वेळी सोशल मेडिया च जाळं निर्माण झालं नव्हतं आणि पसरलं देखील नव्हतं. पण अर्थात एवढ्यातच आम्ही पुन्हा एकत्र आलो, व्हर्चुअल का होईना पोटभर गप्पा होऊ लागल्या आणि सहज तिने काही गोष्टी सांगितल्या रादर बोलल्या गेल्या. तिचे यजमान हे बाकिच्यांसारखे मध्यम वर्गीय गटात मोडणारे. कौतुक करणं, गोड बोलणं किंवा उत्साहाने बायकोला इकडे तिकडे घेऊन जाणं, तिच्यासाठी गाडीत वाट बघणं, प्रवासाला सोडणं-आणणं ई. त्यांच्या रोजनिशीचा भाग नव्हताच मुळी. नाही म्हणजे नाहीच, सरळ स्पष्ट उत्तर मिळायचं, "कोण जातंय गावाला? मी? नाही ना? मग जो जातोय त्याने जाण्या-येण्याची सोय बघावी..... ई. असो. ते मान्य करून सगळं सुरळीत चालू होत. तीन तपें लोटल्यावर आत्ता अचानक गाडी विमानतळावर / बस स्टॉप वर जाता-येता न-सांगता उभी असते आणि ती प्रवासाला गेल्यावर तिची सगळे कसे आठवण करतील, जेथे जाते आहे तेथे तिने कसं आनंदी राहावं ई. सांगण्यात येत ते देखील हसत खेळत हो. बाप रे, एवढा अत्योत्तम बदल आणि अचानक, काय झालं असेल? "स्वभावालाच औषध असतं" हे मान्य करावंच लागेल. का मनस्वी इतक्या वर्ष सातत्याने तिची कामं करत राहिल्यामुळे हा बदल दिसून येतोय? का मुलं मोठी झालीत त्यांनी काही सांगितलं असेल? पटवलं असेल? किंवा मुलांसमोर चांगलच इम्प्रेशन पडावं म्हणून हि धडपड? तिच्या आणि माझ्या डोक्याचा अगदी क्षणभर भुगा झाला पण मग इतक्या हसलो ना आम्ही हा बदल ऐकून, बघून आणि न्याहाळून कि सगळं मिळाल्यासारखं झालं. मनस्वीला तर कधीच अपेक्षित नव्हतं, आणि त्यामुळेच जरा मूठभर जास्त मास चढलं अंगावर, काटे आले आणि मनस्वीच्या "ह्यांच्या" डोळ्यातलं समाधान, मी हे सगळं इतक्या वर्ष का नाही केलं हि खंत साफ दिसायला लागली आणि "त्यांच्या" साठी जास्त बरं वाटलं. "इंतजार का फल" ऐसा भी होता है, हे माहितच नव्हतं. म्हणून सर्वांना इतकी विनंती आहे कि सगळ्याच मनस्वी असू शकत नाहीत. त्यामुळे अनसिझनल अनेक छोट्या गोष्टी दोघेही एकमेकांसाठी नेहेमी करत राहा आणि हो हे फक्त स्वतः साठी बरं का?

थोडक्यात काय "अश्या घटना घडती आणि स्मृती ठेवुनी जाती".