मंगळवार, ११ जानेवारी, २०२२

"त्याचे" प्लँनिंग

माझी पिल्ल अगदी लहान होती तेव्हा पासून आमच्या कडे एक मावशी आहेत कामाला, मुलांना आणि घर सांभाळायला, ते मुलं ११ वीत होती तोवर त्या आमच्या कडे होत्या / टिकल्या म्हणायला हरकत नाही. त्यांनतर नवीन दिवसांमुळे (न्यू नॉर्मल डेज) मुळे मावशींना घरी बसावं लागलं. पण असो आता पुन्हा त्या काम सुरु करतील, लवकरच. मी गेले ५ महिने बदली मुळे बाहेरगावी राहते आहे आणि त्यामुळे असेल कदाचित पण माझ्या खोलीतल्या कपड्याचे कपाटाला अगदी अवकळा आली होती. मी डिसेंबर मधे सुट्टी ला आले तर सगळी व्यवस्था लावली. त्यामुळे पुन्हा एकदा मीच माझ्या कपाटाच्या प्रेमात पडले, ते रंगबिरंगी दृश्य वाखाणण्याजोगं च होत. कपाट साफ करता करता मला काही माझे ड्रेसेस व्यवस्थित इस्त्री केलेले आढळले आणि बाकीचे बिना इस्त्रीचे. बिना इस्त्रीची संख्या भरपूर असल्यामुळे मी मावशींना ताबडतोब फोन लावला. म्हटलं या ह्या शनिवार रविवारी आणि मला थोडी इस्त्री करायला मदत करा, म्हणजे कपाट अजून छान, शिस्तीत दिसेल आणि जागा व्यापली जाणार नाही उगाचच. त्या पण हो म्हणाल्या जसे कि त्या एका पायावर उभ्या होत्या माझ्या कडे कुठलेही काम करण्यासाठी. आणि एकदा का ह्या आमच्या मावशींना काम सांगितलं कि त्या फारच जीव घेतात, जमेल तेवढं पट्टाकिनी काम संपवायचं बघतातच. पण ह्यावेळी डिसेंबर अख्खा संपला, जानेवारी अर्धा पण ह्या मावशींनी काही मला तसूभर विचारलं नाही कि कधी येऊ, इस्त्री कधी करायची ई. मला राहून राहून आश्चर्य वाटतं राहील. म्हटलं असो. सध्याच्या माझ्या १४ दिवसांच्या वनवासाचा भाग म्हणून मग मीच स्वतःला रमवण्यासाठी, ऑफिस च्या कामाव्यतिरिक्त आणि लिहिण्या व्यतिरिक्त २-३ ड्रेस घेतले स्वतःच इस्त्री करायला. हे "त्याचं" प्लांनिंग होत तर?. गोष्ट अगदी नकटी आहे, पण बरेच काही शिकवून जाणारी. तो प्रत्येक ड्रेस जो आज मी इस्त्री करते आहे त्याच्या वरून हात फिरवतांना मला तो कधी घेतला, का घेतला, आणि बाकी काही आठवणी जाग्या झाल्या, खूप खूप वेगळं वाटतंय जे अव्यक्त आहे. इस्त्री करण्यासारखी छोटीशी गोष्ट पण इतकी वेगळी भासू शकते हे मला आज उमगलं. थंडीच्या दिवसात गरम स्पर्श, आठवणी, कपाटाची वाढलेली शोभा आणि हातात मिळालेल्या वेळेचा सदुपयोग, फायदेच फायदे नाही का?. 

त्यामुळे मंडळी "त्याच्या" प्लांनिंग कडे लक्ष असू द्या, उतावळे होऊ नका, जे जेव्हा व्हायचं तेव्हाच होणार, "श्रद्धा आणि सबुरी" च रामबाण इलाज आणि इकच मंत्र सुखी आणि यशश्वी होण्याचा.    

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

2459: Freshly Ground Nostalgia

The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...