डूल

"अगं कानात नेहेमी डूल घालावे मुलींनी, खूप शोभून दिसतात, नेहेमी म्हणण्यापेक्षा सतत घालावे हो, तो एक वेगळीच शोभा देणारा दागिना आहे".... इति माझी आई, सतत तिचं चालूच असायचं मी लहान असल्यापासून ते मी स्वतः आई झाले तो वर. मग माझ्या कडे एक मावशी लागल्या कामाला, त्या स्वतः आजी च्या वयाच्या पण जोश भारी कामाचा, त्या पण सूर लावत डूल घालण्याचा आणि एक दोनदा स्वतः माझ्या साठी विकत घेऊन पण आल्या डूल. आई गं, कित्ती काळजी आणि प्रेम ते. त्यानंतर का कुणास ठाऊक पण आई ने रिंग घाल म्हणून सुरवात केली. मग मी विचारलं डूल का रिंग? तर म्हणते कशी अगं कधी हे कधी ते, दोन्ही आहेत ना तुझ्याकडे, आलटून पालटून घालत जा.

आज अनेक महिन्यांनी का कुणास ठाऊक पण ऑफिस ला तय्यार होतांना माझ्या भल्या मोठ्या कानातल्या डब्यातुन डूल काढले, घातले, अजूनही हे लिहितांना स्क्रीन दिसत नाही आहे एवढे डोळे डबडबले आहेत. सगळ्या आठवणी जाग्या झाल्या, आईच माझ्या समोर उभी राहून बोलते आहे असं जाणवतं आहे, का कुणास ठाऊक. इतकुसे ते डूल पण आभाळा एवढी माया साठवून गेली आई त्यात. तिच्या समोर नखरे केले घालायला आणि आज मलाच मीच खुप छान दिसतेय असं वाटतंय ते डूल घातल्यावर. एक नवा जोश, नवा उत्साह जागा झाल्यासारखा वाटतोय, आता हा जोश आणि उत्साह मला कुठे घेऊन जाणार हे माहित नाही, बघुयात. तेव्हा तिच्या समोर घातले असते तर त्या जीवाला फार समाधान मिळालं असतं. असो. "आज फिर जिने कि तम्मना है...." असं झालंय माझं.

तुमच्यावर जे जीव लावतात ना त्यांच्या वेळेवर गोष्टी ऐका, त्यांच्या समाधानापुरतं का होईना ते करा, मग "दृष्टी आड सृष्टी" सारखं बदला नंतर हवं तर, पण त्यांना ते साखरेच्या कणा एवढं समाधान मिळू द्याच, त्या क्षणी जगून घ्याच. मग बघा तुम्ही आणि ते दोघेही कसे बहरता, आणि कदाचित अनेक वर्षांनंतर असं डोळे भरून येणार नाहीत.