काही महिन्यांपुर्वी मी माझं एक निरीक्षण लिहिलं होतं ज्यात प्रकर्षाने मी मांडल होत कि एक / दोन मोठ्या बॅग्स खांद्यावर असतांना, खिशे असतांना बहुतांशी लोक मोबाईल मात्र हातातच धरणार. कदाचित त्या छोट्या मोबाईल साठी जागा नसेल त्या बॅगेत किंवा खिशात. असो. एक हात पूर्णपणे मोबाईल सांभाळायला देऊन धडपडत बस मधे चढायचं, रस्त्यावर चालायचं आणि बरेच काही. परवाच एक जख्ख आजी बघितल्या. त्यांना वयोमानाप्रमाणे चालणं थोडसं अवघड होतं, पण त्या सकाळच्या उद्यानात चालायला आल्या होत्या वाटतं. आजोबांच्या मागे स्कूटर वर चढून बसणं अवघड होत होतं, तरी देखील एका हातात ते खेळणं होतंच. ते काही त्यांनी पर्स मध्ये, काकांच्या खिशात किंवा स्कूटर च्या डिकीत ठेवलं नाहीच. असो, अशी अनेक दरडोई उदाहरण देता येतील, पदोपदी दिसतातच.
हे तरी थोडं बरं होत असं म्हणायला हरकत नाही तर गेल्या काही दिवसांपासून मी अजून एक निरीक्षण केलं आहे, किंबहुना झालं आहे/ दृष्टीपथात पडलं आहे. माझी दाही बोटं तोंडात गेलीच. कारण आज काल फॅशन का अजून काही पण अहो खेळणं / घुंगुरड असं भासवून चक्क उघडा लॅपटॉप एका हातात, दुसऱ्या हातात मोबाईल, आणि खांद्याला बॅग, असे शूरवीर दिसू लागले आहेत. काय हे? रस्त्यावर असली सर्कस का? काय मिळतं हो हे करून? काय दर्शवायचं असतं? खूप च वेगळ्या धाटणीतले शाश्त्रज्ञ वगैरे असतील का? कीज = keys दबल्या जात नसतील विनाकारण? इतका हलका असतो का लॅपटॉप? बॅगेत मावत नाही? उघडा का धरायचं? पडला तर चुकून? बाप रे मलाच असंख्य प्रश्न पडलेत. देवा. हेच दिगज्ज चार घरच्या भाजीच्या पिशव्या आणतील का गपगुमान उचलून? विश्वविक्रम वगैरे करतील का? शेजारच्या आजी आजोबांची कामं ?
गुरुवार, १० फेब्रुवारी, २०२२
शूर आम्ही सरदार आम्हाला....
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
2459: Freshly Ground Nostalgia
The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...
-
मी अनेक वर्षे एकाच संस्थेमध्ये कार्यरत होते. अखेरीस, मला एका नवीन इंजिनिअरिंग महाविद्यालयाची सुरुवात करण्यामध्ये हातभार लावण्याची सुवर्णसंधी...
-
माझ्या मुलाने भारतातील सर्वात आव्हानात्मक अभ्यासक्रम निवडल्यापासून, मला विद्यार्थ्यांसमोरील अडचणींची जाणीव झाली. मला खात्री आहे की अशा अडचणी...
-
परवा एक फोन आला. लहानपणापासून ओळख असलेली व्यक्ती. घरच्यांसारखीच. गप्पा सुरू झाल्या. बोलता बोलता त्यांनी अचानक विचारलं: “अजूनही लेक्चररच आह...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा