काचेचं महत्त्व

माझ्या घरी दिवाणखान्यात एक टीव्ही युनिट होतं. टीव्ही च्या आजुबाजुला शोभेच्या वस्तू ठेवण्यासाठी कपाटं केली होती आणि त्यांना काचेची दारं होती. माझी टीव्ही बघतांना किंवा कोणी आलं तरी देखील हॉल मधे बसण्याची जागा ठरलेली, अगदी त्या काचेच्या दारासमोर. का म्हणताय? अहो सोप्प आहे, त्या काचेमुळे मला मागे / माझ्या पाठी मागे काय चाललंय ते स्पष्ट दिसत असे मान न वळवता. माझी मुलं तेव्हा खूप लहान होती, त्यांना इतकं आश्चर्य वाटायचं ह्या गोष्टीच, कि आपली आई म्हणजे लई भारी, तिला मागे पण कदाचित डोळे आहेत किंवा, काही तरी जादू आहे. मी खूप म्हणजे खूप ते दिवस एन्जॉय केले. त्यानंतर मी ऑफिस मधे शिकवायला लागले आणि जो वर्ग होता ती खरं तर एक लॅब होती, त्यातच शिकवणं आणि लॅब देखील चालायची. लॅब असल्यामुळे मागे एक भली मोठी काच होती आणि त्या मागे काही जण बसत होते. मी शिकवतांना मला त्या काचेतून सगळं स्पष्ट दिसायचं कि विद्यार्थी वर्ग सुरु असतांना काय काय मस्ती करत आहेत, काही वेगळं बघत आहेत का स्क्रीन वर ई. आणि विद्यार्थ्यांना पण फारच आश्चर्य वाटायचं कि आमच्या जवळ देखील न येता ह्यांना समजतं कसं? खूप म्हणजे खूप मज्जा यायची.

काल अजुन एक गम्मत झाली. वर्ग सुरु होता. त्यात एक पंटर जो होता त्याला हा विषय फार व्यवस्थित माहित होता, त्याने ह्या आधी काम केलंय. त्यामुळे त्याने वेळेचा सदुपयोग करावा असा विचार केला असावा आणि वर्गात बसून काही तरी भलतंच सुरु केलं ना त्याने बघायला, त्याच्या संगणकावर. त्यामुळे त्याच्या आजूबाजूला बसलेले बाकीची चष्मीश पंटर पण मग बघू लागले / किंबहुना त्यांची नजर गेली हो सहज संगणकाच्या स्क्रीन वर. मी ते हेरलं. त्यांनाही ते समजलं पण उमगलं नाही. त्यांची धडपड सुरु होती, थोडं स्क्रीन कडे आणि थोडं माझ्या कडे लक्ष. मग मी छोटासा ब्रेक घेतला आणि त्यांना माझ्या घरचा, लॅब चा आणि काचेचा किस्सा सांगितलं. मागे बसलेले दोन विद्यार्थी चष्मा घातलेले होते त्यामुळे त्यांच्या चष्म्यात मला सगळं दिसत होत, जागेवरुन न हालता कि काय गडबड चालली आहे. इतका हशा पिकाला.

त्या छोट्याश्या काचेमुळे कित्ती वैविध्य तरुणाशी जोडले गेले मी कायमची, पारदर्शी असण्याचा कित्ती फायदा होतो बघा स्वतःला आणि दुसऱ्यांना देखील / बघणाऱ्यांना / समोर उभं असणाऱ्यांना. पारदर्शी राहा, आणि पारदर्शकता टिकवा, नेहेमी.