जेवणाच्या डब्याची पिशवी

चार डोळे असल्यामुळे आणि कदाचित "लिखाणासाठीचे विषय = सावट" सतत डोळ्यासमोर उभं ठाकत असल्यामुळे मी खूप दिवस एक सवय टिपत होते. ते बहुतांशी रोज मला दिसत होतं पण माझं लिहावं असं त्याकडे कधीच लक्ष गेलं नाही. पण सरते शेवटी लिहायला घेतलंच. मी दररोज एका भल्यामोठ्या ऑफिस मधे काम करायला जाणाऱ्या काकांना / व्यक्तीला बघत होते. मी बस स्टॉप वर उभी असतांना मला ते दिसायचे. खांद्यावर लॅपटॉप ची बॅग आणि हातात दुसरी. हा सिलसिला दररोज, अनेक दिवस / महिने चालू. त्यांनी गळ्यात घातलेल्या बिल्ल्यावरून ते मोठ्या कंपनीत आहेत हे समजत होतं. ते सोसायटीतून बाहेर यायचे दोन ब्यागा घेऊन आणि मग गाडीत बसून जायचे. माझी त्यांची काही म्हणजे काहीच ओळख नाही. त्यामुळे पण आणि काय गरज आहे ना मला म्हणून त्या दुसऱ्या ब्यागेत काय नेता हे मी का आणि कसं विचारणार ना? बरं त्यांच्या घरी कोण कोण आहे हे देखील मला अजिबातच माहित नाही. माझी तळमळ समजली कोणाला तरी आणि मी बस स्टॉप वर पोचायला, ते काका यायला आणि तेवढ्यातच त्यांचाच एक मित्र यायला एकत्र गाठ पडली. बास मग काय, मला विचारायचा तो प्रश्न त्यांच्या मित्राने विचारला, अरे दोन ब्यागा का? आणि हि दुसरी तर तुझ्या मुलाची दिसते बॅग? त्यावर उत्तर असं मिळालं, मोठ्या आवाजात की "ह्या दुसऱ्या पिशवीत डब्बा आहे, मुलाची मागल्या वर्षीची जुनी बॅग मग काय फेकून द्यायची? म्हणून मी वापरतो डब्याला". मी उडालेच, देवा, काय हे, शाळेचं जुनं दप्तर, भलं मोठं डब्याच्या मानाने आणि ते जेवणाच्या डब्यासाठी, छे छे. ते दिसतं तर विचित्र होतंच तसं हि आणि आता तर अजूनच भयानक वाटायला लागलं सगळंच, हि कंजुषी का बचत का काटकसर, का बिनधास्त राहणं? एवढ्या मोठ्या कंपनीत जातांना रोज तशी बॅग? असो पण असे विचार करणारे पण हवेतच, चूक काही नाही पण ती जुनी बॅग एखाद्या गरजू मुलाला दिली तरी चालली असती, आणि ह्यांनी घ्यायची एक डब्यासाठी असलेली पिशवी / बॅग. असो ज्याचं त्याच्याबरोबर. मज्जा आली, त्या काकांचं बिनधास्त वागणं आवडलं, सदुपयोग केलेला दिसला आणि त्यामुळे हि अनुकथा जन्माला आली.