माझ्या लहानपणी पासून अगदी क्वचित कधीतरी कानाच्या आत काहीतरी घातलेलं दिसायचं, एक तर कापूस किंवा ऐकू येण्याचं यंत्र. दोन्ही गोष्टी घालतांना थोडीशी लाज वाटायचीच. त्यात कापूस थोडा तरी बरा, प्रवासात वार लागू नये, बाळंतिणीच्या कानाची काळजी म्ह्णून कापूस, पण जगाला सांगायचं उघड पणे कि मला ऐकू येत नाही आणि त्यामुळे कानात मशीन, छे छे, थोडसं अपमानास्पदच. अजुन एक म्हणजे त्या काळी कानाच्या मशीन ची एक तर एक डब्बी यायची आणि त्यासोबत एक भली मोठी वायर, ते पण बाहेरूंन मिरवायला नको वाटायचं. म्हणजे घालणाऱ्याला आणि बघणाऱ्याला सुद्धा. फक्त काही वर्ष लोटली आणि संपूर्ण ३६० अंशाचे बदल घडले. आता कानात घालून फक्त मिरवत नाहीत तर ऐटीत मिरवतात आणि जगजाहीरपणे कानाच्या समस्यांना मी कसं आमंत्रित करतोय हे दर्शवतात. का हा आमूलाग्र बदल आणि ह्याने काय साध्य होणार आहे? एकाने काहीबाही घातलं कानात कि लगेच दुसरा तय्यार, दिव्याखाली अंधार आणि अंधानुकीकरण नुसतं. हा एखाद दिवशी एखाद वेळा अगदी गरज पडली तर वापरलंय असं नाहीच. सदा न कदा कान बंदच. ज्यांना डॉक्टर व्हायची इच्छा आहे त्यांनी बिनधास्त कानाचे डॉक्टर होण्याची तय्यारी सुरु करावी, हे रुग्ण स्वतः मोठ्या प्रमाणात तय्यारी जय्यत तय्यारी करत आहेत.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा