सिंहासन

मी आज योग क्लास ला गेले होते. माझा क्लास सुरु असतांनाच, संपत आला होता त्या दरम्यान एक मॅडम आल्या, स्थानापन्न झाल्या मॅट वर आणि त्यानंतर एक आबा आले आणि एका खास जागी विराजमान झाले. ते त्या जागेवर इतके मस्ती करत होते जसे कि किती मज्जा येते आहे त्यांना. पाय काय उंच करत होते, पाय लयीत हलवत होते आणि एकंदरीतच आनंद येत होता त्यांना हे सगळं करण्यात. आपल्याच नादात चाललं होत सगळं त्यांचं, जसे कि त्यांच्या अवतीभोवती कोणी म्हणजे कोणी नाहीच, ते राजा आहेत त्या ठिकाणचे असं. अर्थात पाय लयीत हलवणे म्हणजे एक प्रकारचा व्यायामच सुरु होता असं म्हणायला हरकत नाही, किंवा योग करण्याआधी जो शरीराला आवश्यक ताण द्यावा लागतो तो थोड्या प्रमाणात पण महत्वाचं म्हणजे आनंदात. त्यांना अनेक पर्याय होते इथे तिथे बसायचे, पण हुशार तरुण आबांनी बरोबर जागा पकडली होती, लहानपण जसे त्यांचे. ते बघूनच मला इतकं भन्नाट वाटलं म्हणून सांगते कि ज्याचं नाव ते. असं भासत होत कि ते आम्हाला पण मोटिव्हेट करताहेत न चुकता व्यायाम करण्यासाठी आणि अर्थात आनंदी राहण्यासाठी, संधी चा फायदा करून घेण्यासाठी.

जेथे हा योग वर्ग होतो तो एक छान मोठ्ठा हॉल आहे, अनेक जण अनेक उपक्रम राबवतात तेथे माझ्या मते, त्यामुळे एका बाजूला दोन खुर्चीचे गठ्ठे ठेवले आहेत, खुर्च्या एकावर एक रचून ठेवल्या आहेत. एक मनोरा फारच उंच आहे, पण दुसरा छोटासा. त्या छोटेखानी पण ६-७ प्लास्टिक खुर्च्या एकावर एक म्हणजे सिंहासनावर बसल्या सारखेच. आणि त्यावर ते आबा बसले, त्यांचे पाय पण हवेत हो, जमिनीला पुरत नव्हते, पण त्यांच्या चेहेऱ्यावरचे बाळबोध हावभाव, हसू आणि ..... खूप काही सांगून जात होते. अहाहा च.

असेच जेव्हा मोक्का मिळेल तेव्हा "थोड्यात गोडी" पण राजासारखं फील करा आणि उंच उडा फुलपाखरा सारखे, जसे "दिवस तुझे हे फुलायचे, झोपल्या वाचून झुलायचे" वेगळ्या अर्थानी बरं का मंडळी.