सोय आणि उद्देश

माझ्या दृष्टीने आधीच्या काही अनुकथांमधे नमूद केल्याप्रमाणे प्रत्येकालाच गाडी चालवता येणं हि काळाची गरज आहे. एकतर सोय होते, विद्यार्थ्यांना शिक्षण हे उद्देश असतं त्यामुळे वर्ग असतील तसं पोचणं आवश्यक आहे. प्रोजेक्ट्स साठी इथे-तिथे जावं लागतं ई. माझी लेक फारच ते स्वातंत्र, हवेशी गप्पा मारणं, गती, नियंत्रण, ई. मस्त एन्जॉय करते आहे. त्यामुळे एकदम माहितीचा भडिमार करायचा नाहीच असं मी ठरवलं, आणि तसंच वागते देखील आहे, जे तिला फार आवडतंय, आणि त्यातून तिला भरपूर शिकायला मिळतंय आणि वाव पण. असो. तर अचानक एका आडोशाला उभे असलेले पोलीस दिसले आम्हाला ओळीने दोन-तीन दिवस. तो धागा धरून मी तिला सहज सांगितलं कि तुझ्या कॉलेज च्या नेहेमीच्या रस्त्यावर असे पोलीस असतात का थांबलेले ते बघ, लक्ष ठेव. गाडीची कागदपत्र बघून घे, समजावून घे, PUC वेळोवेळी करावी ई. एक अजून वाक्य सांगितलं तिला कि तुझ्या कडे सगळे कागदपत्र आहेत, तू नियमाप्रमाणे आत्मविश्वासाने गाडी चालवत आहेस, तर पोलीस काहीच म्हणणार नाहीत. पण असं होऊ शकतं कि उगाच भलत्या कारणासाठी दंड भरा वगैरे. त्यावेळी उगाच वाद घालायचा नाही, परीक्षा असेल, महत्वाचे तास असतील तर डोक्याला खुराक नको. त्यापेक्षा थोडेसे पैसे द्यायचे मागितले तर, रसीद घ्यायची आणि निघायचं तेथून. त्या पोलीस च्या मुलाला आईस्क्रीम दिल घेऊन आपण असं समजायचं. मग काय करायचं, दुसरा पर्याय नाही. उगाच ह्यामुळेच भ्रष्टाचार वाढतो ई. बोलत बसायचं नाही, त्रागा करायचा नाहीच कारण ते आपलं उद्देश / उद्दिष्ट नाहीच मुळी. अर्थात हा माझा मार्ग, हि माझी पद्धत, ह्या वर दुमत असू शकतं, असायलाच हवं. आणि आधी लिहिल्याप्रमाणे मी फक्त सूचित करते तिला, जबरदस्ती नाही. तिला तिच्या मार्गाने जाण्याची पूर्ण मुभा आहेच. आणि माझ्या मुलीच्या बाबतीत तरी ती तसंच करते, माझं, बाकी मोठ्यांचं ऐकते आणि अतिशय हुशार पद्धतीने कधी फक्त स्वतःला पटेल असं, कधी कॉम्बो अशी कृती करते. बिनधास्त च. असं पाहिजे.