भिंतीवरच्या आठवणी

मला समजायला लागल्यापासून मी जेथे जेथे म्हणून भिंतींवर लटकवलेल्या फोटो फ्रेम्स बघितल्या आहेत त्या सर्व एक दोरीवजा वस्तूने खिळ्याला लटकवलेल्या असायच्या. ती दोरी अथवा सुतळी एका विशिस्ट पद्धतीने बांधून लटकावयाचे. त्या दोरीच्या / सुतळीच्या मजबूतीची कमालच होती, वर्षानुवर्षे टिकायची हो. काही घरांमध्ये अगदी शिस्तीत ठेवायचे, जपायचे भिंतींवरचे फोटो / पेंटिंग्स ई. पण बहुतांशी घरात ज्या दिवशी ज्यांनी तो फोटो लावला त्यांनतर त्या कडे संपूर्ण दुर्लक्ष. फोटोवर धूळ काय, सुतळीवर जाळ्या काय विचारू नका. असो. त्या नंतर काळ बदलला, आणि ह्या सुताळ्यांना विश्रांती दिली गेली. एक छोटसं हुक फ्रेम मागे लावलं गेलं साधारणतः मध्यभागी म्हणजे ती फ्रेम शिस्तीत लटकवली जाईल, मजबूत पण आणि दोरी नसल्यमुळे काही दिसणार नाही जास्तीच पण फक्त फोटो / पैंटीग, बास. ज्याने कोणी हि हुक ची संकल्पना शोधून काढली त्याला अनेक धन्यवाद. त्यामुळे फोटो फ्रेम लावणाऱ्याला सोपं आणि बघणाऱ्याला सुबक असं. अगदी असंच आपलं मैत्रीचं किंवा कुठलंही नातं जपलं तर, अदृश्य पण मजबूत आणि टिकाऊ, दोघांसाठी अत्योत्तम, कारण नातं हे कमीतकमी दोघांमधे असतं नाही का. नातं आहे हे दाखवायची गरज काय, आणि दाखवणं हाच जर उद्देश असेल तर मग संभाळतोय हे पण दाखवावं लागेल, नाही का? त्यापेक्षा, झाकली मूठ सव्वा लाखाची हे बरंच बरं.

असं असतं, त्या निमूट भिंतींवर विराजमान फ्रेम्स सुद्धा अप्रतिम सौंदर्य बहाल करतातच भिंतींना, बघणाऱ्यांच्या डोळ्यांना सुरेख कलाकृती दर्शवतात आणि शिवाय किती म्हणजे कित्ती गोष्टी शिकवतात माणसांना, बघू तसं आहे, नाही का?