मागे लिहिल्यापणाने माझ्या लेकीला सध्या दुचाकीवरचं राहावसं वाटतंय. दर दिवशी नवनवीन रस्ते भ्रमंती सुरु आहे. गेले ३ दिवस सलग पेट्रोल भरलं जातंय, अगदी थोडं थोडं, तो पेट्रोल पंप वाला देखील गालातल्या गालात हसत असेल ह्या वेडीला. काल काय तर अचानक सर्वांना आवडेल असं आईस्क्रीम आणलं गेलं. विचारूच नका. आता घरातच यायचं नसतं पहिल्या ओळीत लिहिल्या प्रमाणे तसंच घरी आलीच तर घराबाहेर पडण्याचे प्रत्येक क्षण टिपले जातात, जास्तीत जास्त उत्साहाने ते क्षण उपभोगले जात आहेत सध्या, कारण गाडी हातात आहे, सत्ता आली आहे असं वाटतंय, फुलपाखरासारखं थोडक्यात. अगदी माझीच साउली ती, मला पुन्हा एकदा जगल्यासारखं वाटतंय फक्त तो खळखळणारा उत्साह बघून, भन्नाटच. त्या माझ्या दिवसात इतकं जगले आहे मी कि तृप्त झाले आहे पूर्णपणे.
आईस्क्रीम आणणं हे इतकं सोप्प नाही हो मंडळी. एक तर ते दुकान कुठे आहे हे स्वतः चालवता चालवता लक्षात आणणं, गाडी वर असतांना तो दुकानाचा बोर्ड बघणं आणि त्याच क्षणी गाडी पार्किंग साठी जागा टिपणं हे लिहितांना, ऐकतांना वाटत तितकं सोप्प नाही च. त्यामुळे हे सगळं ती इतक्या आवडीने, शिताफीने, आपणहून करते आहे हे बघून दाटून आलं. विचारलं तर म्हणते कशी "उन्हाळा आहे, आईस्क्रीम आणण्यासाठी विचारायचं काय? जायचं, आणायचं आणि सगळ्यांनी मिळून फस्त करायचं, बास च". वा म्हणजे वा च. फारच आवडलं मला.
पेट्रोल भरायचं कधी ह्या कडे गाडी चालवता चालवता बघणं, पेट्रोल पंप कुठे आहे, तेथे जाणं, बंद गाडी हातात घेऊन रांगेत उभं राहणं, शुन्याकडे लक्ष देणं, गाडी पुढे घेऊन जी पे, किंवा पैसे मोजून देणं-घेणं हे सगळे टप्पे एकटीने गाठल्याचा आनंद तिला आणि मला शब्दात मांडता येणं फारच अशक्य आणि अवघड. पण जे चेहेऱ्यावर उमटलं ते बघणं म्हणजे माझ्या सारख्या आईला भली मोठी पर्वणीच हो. "सुखं म्हणजे नक्की काय असतं नेमकं", "बोलविणं संवादु", "शब्दांविना भाषा" च जशी. हे असे क्षण उपभोगायला पण अहोभाग्य लागतं मंडळी. इथेच थांबणं नाही, आता तर दुचाकी वापरून रस्त्यावर राज्य करणं चाललंय, आता पुढील टप्पा गियर ची गाडी आणि मग चारचाकी आहे. त्यामुळे माझ्या पुढ्यात अजून अनेक आनंदाचे क्षण रचून ठेवले आहेत, हळूहळू त्याचा आस्वाद घेते आणि चिरतरुण राहण्याचा प्रयन्त करते.
"अश्या लेकी येति आणिक स्मृती ठेवुनी जाती, आनंद देऊनी जाती, भूतकाळात घेऊनि जाती".
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा