खूपदा ऐकलं आहे कि माझी पिढी हि एक फारच निराळी, अनोखी आणि जगावेगळी अशी पिढी आहे कारण आम्ही सर्वांनी सगळं सुरवातीला मॅनुअली केलं आहे आणि सध्या अगदी शिताफीने तंत्रज्ञान देखील वापरतो आहोत. प्रवास फार मोठा आणि वेगळा होता ह्यात काही दुमत नाहीच. फॉर्म म्हटला कि कागदावर छापलेला हीच परिभाषा माहिती आहे. पण मग त्यानंतर ऑनलाईन फॉर्म निघाले जे कि ऑफलाईन फॉर्म ची प्रतिकृती होती जी संगणकाच्या साह्याने भरायची होती. मग गुगल फॉर्म निघाले जे एकावेळी अनेकजणांना पर्यंत पोचतात आणि एकावेळी अनेक जणांना भरता देखील येतात, काय जादू आहे नाही?. भन्नाट च.
त्यानंतर आम्हाला माहित असलेला अजून एक मोठा आणि सहज भाग आयुष्याचा, दिनचर्येचा म्हणजे गप्पा, कोणाशीही, कधीही, कुठेही आणि कुठल्याही विषयावर. असे फारसे बंधन, किंवा त्यावरून नावं ठेवणं, वेठीस धरणं असं काहीही म्हणजे काहीही नव्हतंच तेव्हा. मग आले फोन आणि त्यामुळे “मन उधाण वाऱ्याचे” असं काहीसं झालं आणि दूर असलेल्या सर्वांशी संवाद साधणं सहज सोप्प झालं. त्या पुढील पायरी म्हणजे लिखित संवाद अक्का चॅट. पत्राचा लहान भाऊ पण ताबडतोब उत्तरं देणारा असा, बहुतांशी ताबडतोब.
ह्या सर्वांमधे मला एक अजून प्रसंग आठवले ते जेव्हा मी बाबांसोबत बँकेत जात असे आणि ज्यांना लिहिता वाचता येत नाही किंवा दिसत नाही नीट त्यांना बोलत-बोलत, माहिती काढतं-काढतं फॉर्म भरून द्यायचा. आज अगदी तेच नेमकं मी पुन्हा एकदा अनुभवलं, ते दिवस पुन्हा एकदा जगले, बाबांची, त्या बँकेची, त्या फॉर्म ची आणि त्या तमाम लोकांची आठवण करत कारण आज मी एका कार्यक्रमासाठी नाव नोंदणी करत होते आणि त्यांनी अगदी अस्साच फॉर्म + चॅट उपलब्ध करून दिला होता संगणकावर, छान वाटलं, नवीन काही तरी असं त्यांना वाटलं असेल पण मी ते आधीच जगले होते त्यामुळे मला फक्त ते संगणकावर करतांना खूप मज्जा आली अगदी लहान मुलाला एखादं नवीन खेळणं हातात मिळाल्यावर होतं तस्स, अगदी तस्स. असे नवीन नवीन प्रयोग करत राहिले कि माझ्या सारख्या वापरणाऱ्याला पण भन्नाट वाटतंच पण भूतकाळात फेरफटका मारता येतो ते वेगळच. "असेच नवीन प्रयोग होती आणि स्मृती देऊनी जाती". मी हे असं फॉर्म + चॅट पहिल्यांदा अनुभवलं मग माझी दौतच मला म्हणाली अगं चल, उचल मला आणि हो सुरु, अर्थात आता संगणकावरच हो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा