आत्ता अर्धशतकी टप्प्यावर कोणी मला विचारलं तर मी नक्की म्हणीन कि अबोली जी फुलं इतकी नाजूक, सुंदर आणि गोजिरवाणी असतात कि ती त्या हिरव्या गर्द पृष्ठभागावरच जास्त खुलून दिसतात. नको त्यांना अमानुशासारखं तोडावं. त्या अबोलीसारखी नाही पण अगदी पिटुकली माझी बोटं होती तेव्हा पासून ते फार उंची नसलेलं झाडं मला खुणावत होतं कारण बहुतांशी सगळ्याच मुलींच्या केसांची शोभा अबोली च्या गजऱ्याने वाढवलेली असायची. दाट गजरा, अबोली रंग, घनदाट काळेभोर केस, मंद सुगंध आणि ते दृश्य, अहाहा च. कोणीही प्रेमात पडेलच असे. मग काय अगदी घरच्या अंगणात ताटवे होते त्यामुळे फारच लवकर गजरा करायला शिकले, भरपूर मैत्रिणी आजूबाजूला, निरीक्षण करून शिकायची सवय, आवड ई. मुळे जमलं आणि कित्येक वर्ष त्यानंतर नचुकता असंख्य गजरे तय्यार झाले माझ्या हातून, स्वतःसाठी, मैत्रिणीसाठी, ज्यांना हवं त्यांच्यासाठी. मोठ्या वर्गात शाळेत जायला लागले तेव्हा सर्वात दाट गजरा कोणाचा हि एक हेल्दी स्पर्धाच असायची आमच्यात. मग काय वायुवेगाने अभ्यास आटोपून हे सगळं करण्यासाठी उत्साहाने वेळ मिळायचा. ते देठासहित न तुटता अबोलीचं फुल तोडायचं एक एक करून म्हणजे फार शांतता लागायची, संयमाने करण्याचं काम होत ते, घाई करून, जाता येता होण्यासारखं नाहीच. आणि फक्त मी नाही पण सगळीच कडे सारखं वातावरण असायचं त्यावेळी त्यामुळे सगळ्याच मुली, शाळेतल्या, आजूबाजूच्या, गल्लीतल्या ई. वैविध्य प्रकारचे गजरे करण्यात माहीर आणि सतत गुंग. बरं फक्त कळ्या किंवा फुलं नाजूक पद्धतीने, सांभाळून तोडून फक्त चालत नसे ना, त्यानंतर पुन्हा वेगळ्या पद्धतीची शांतता दोरा ओवण्यात, गजरा तय्यार करण्यासाठी, मग तो ओल्या फडक्यात गुंडाळून बहुतांशी देवापाशी ठेवायचा, सकाळी शाळेला जातांना माळायचा ई. अहाहा च. काय होते ते दिवस. आज सहज माझ्या खाली राहणाऱ्या मैत्रिणीच्या कुंडीत बहरलेली अबोली बघितली आणि सर्र्कन सगळे दिवस डोळ्यासमोर उभे ठाकले जसे च्या तसे, इतक्या वर्षांनंतर देखील. आणि मग लक्षात आलं कि माझ्या समस्त मैत्रिणी वर्गात एवढा पेशन्स अक्का सोशिकपणा, सहनशीलता, चिकाटी ई आली कोठून, आणि त्याचं मूळ सापडलं. हि अशी छोटीछोटी आणि फारच मनापासून खूप वेळ खाऊ कामं केलीत ना सातत्याने अनेक वर्ष म्हणूनच आज तागायत टिकलाय पेशन्स अक्का सोशिकपणा. त्यामुळे त्या सगळ्या धडपडींना द्यावे तेवढे धन्यवाद कमीच आहेत नाही. काय होती ती सगळी कामं मजेशीर, उत्साह द्विगुणित करणारी आणि कुठलाही थकवा कधीच न जाणवू देणारी. बहरलेलं आंगण, भरलेलं घर आणि फुललेले आम्ही सर्वजण हा मेळ फार वेगळा होता आणि खूप काही संपत्ती देऊन गेला.
सोमवार, २ मे, २०२२
सोशिकपणा, सहनशीलता, चिकाटी ई
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
2459: Freshly Ground Nostalgia
The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...
-
मी अनेक वर्षे एकाच संस्थेमध्ये कार्यरत होते. अखेरीस, मला एका नवीन इंजिनिअरिंग महाविद्यालयाची सुरुवात करण्यामध्ये हातभार लावण्याची सुवर्णसंधी...
-
माझ्या मुलाने भारतातील सर्वात आव्हानात्मक अभ्यासक्रम निवडल्यापासून, मला विद्यार्थ्यांसमोरील अडचणींची जाणीव झाली. मला खात्री आहे की अशा अडचणी...
-
परवा एक फोन आला. लहानपणापासून ओळख असलेली व्यक्ती. घरच्यांसारखीच. गप्पा सुरू झाल्या. बोलता बोलता त्यांनी अचानक विचारलं: “अजूनही लेक्चररच आह...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा