जसे एक दिवस अचानक ऑनलाईन क्लास ची लाट आली अगदी तशीच कदाचित थोडीफार फरकाने ऑफलाईन क्लास ची गाडी सुरु झाली, असं म्हणायला हरकत नाही. ह्या गेल्या २-२.५ वर्षात प्रकर्षाने माझ्या पायांना संगणक वापरून शिकवायची भलतीच सवय लागली, आत्मसात झाली आणि अंगवळणी पडली म्हणायला हरकत नाही. अचानक आलेल्या ऑफलाईन नावाच्या वादळामुळे मग जरा धांदल उडालीच माझ्या पायांची. त्यांना सवय व्हायला थोडा अवधी द्यावा लागेलच. त्यामुळे जरी दिवसातला रोजनिशीनुसार दुसरा वर्ग असला तरी देखील मी त्या वर्गाच्या आजूबाजूला ठाण मांडून बसणे ह्याला प्राधान्य देते. आज देखील अगदी तस्सेच झाले. मी वर्गात म्हणजे बेंच वर बसण्याचा आनंद उपभोगत होते, माझ्या क्लास ची वेळ झाली विद्यार्थी विद्यार्थिनी यायला सुरवात झाली आणि मी ठरवल्याप्रमाणे माझ्या दोन आवडत्या विद्यार्थिनींना एक विनंती केली. मला काही दिवसांपूर्वी झालेल्या परीक्षेचे पेपर दाखवायचे होते. तेव्हा माझ्या केबिन ची किल्ली दिली आणि दोघी गेल्या रमत गमत अत्यानंदात. मी जरा खाली वर करायचं टाळतेच त्यामुळे आणि आल्या कि दोघी काही मिनिटात. बघते तर काय अहो आश्चर्यमय. मला माझ्याच चार डोळ्यांवर विश्वास बसला नाहीच. काहीही न बोलता चुपचाप ते पेपर्स माझ्या सुपूर्त केले, किल्ली परत दिली आणि शिवाय काहीतरी. म्हटलं वा वा च. फारच म्हणजे फारच जगावेगळ्या हुषार निघाल्या ह्या दोघी, म्हणजे मला खात्री होती, ते त्यांच्या वागणुकीत झळकत होतं पदोपदी पण आज अनुभव पण आलं. मला का कुणास ठाऊक ह्या नवीन पिढीबद्दल अनेकदा मनात विचार आला कि ह्या सर्वांना फक्त आयतं हवं सगळं, फक्त सांगितलेलं कामचं करतात, त्यांच्या डोळ्यांना आजूबाजूचं दुसरं तिसरं काहीच दिसत नाहीच कधीच ई. ई. पण नाही हो, मी चुकीचा विचार करत होते, किंबहुना मला चुकीचे विचार शिवून जात होते.
माझा वर्ग होता, त्या वर्गात मी फक्त झालेले पेपर दाखवणार होते आणि त्यावर चर्चा करणार होते कारण माझं सगळं शिकवून झालं आहे आतापर्यंत. वर्ग म्हटला कि हजेरी घेणं आलंच उपस्थित मुलामुलींची, नाही का? आणि सगळंच ऑफलाईन म्हटल्यावर हजेरी पण वहीत नोंदवायची असते. हे मला नाही पण आजच्या माझ्या तरुण विद्यार्थिनींना लक्षात आलं आणि त्या पेपर्स सोबत माझ्या खोलीतून फक्त त्यांच्या वर्गाची हजेरीची वही पण सोबत घेऊन आल्या, मी न सांगता सवरता. क्या बात है? वा वा मला इतका आनंद झाला कि जो तोडक्या शब्दात पेरणं अतिशय अवघडच आहे. पण मी हा छोटासा प्रयन्त केला आहे आणि आता मला निश्चित खात्री आहे कि ह्या दोघी मस्त काम करतील नेहेमीच, लोकांना आवडतील ह्यांच्या स्वभावामुळे आणि प्रगती पथावर नक्की मार्गक्रमणा करतीलच नेहेमीच. मला हि कृती फारच भावली आणि ह्या दोन्ही च फक्त विद्यार्थिनी नाही तर ज्यांनी ज्यांनी हा छोटेखानी प्रसंग आज अनुभवाला त्या सर्वांना ह्या गोड आठवणी दिल्याबद्दल धन्यवाद आणि त्यांच्या विचारसरणीला दंडवत, आदाब, सलाम, प्रणाम.... मी अनेकदा वर्गात गोष्टींच्या स्वरूपात, कधी काही बातम्या तर कधी अनुभव ई. सांगून भंडावून सोडते विद्यार्थ्यांना कि सर्वंकष, सर्वांगीण विकास फार महत्वाचा आहे तुमच्या पिढीला, कुठल्याही प्रकारची नोकरी सुरु करण्याआधी. नाविन्यपूर्ण विचार करा, शिकवलेलं लागू करा, वेगवेगळ्या पद्धतीने विचार करण्याची सवय ठेवा, वरिष्ठ आणि ग्राहकाला नेहिमी उत्तमोत्तम आणि नाविन्य गोष्टी देत राहा न मागता ई. आता बहुतेक ह्या सगळ्या वायफळ बडबडीची गरज नाही भासणार असं दिसतंय, हे विद्यार्थी तय्यार आहेत जगाला वेसणी घालण्यासाठी. "अश्या विद्यार्थिनी असती आणि स्मृती देऊनी जाती".
तसे तर मला माझे सगळेच विद्यार्थी खूप म्हणजे खूपच आवडतात, त्यांच्या कडून खूप काही शिकते मी, ते मला तरुण ठेवतात, पण आज ह्या दोघीनी जी चुणूक दाखवली ती मनापासून आवडली म्हणून हा पंक्ती प्रपंच.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा