संस्कार, शिस्त आणि वागणूक

एवढ्यातच एका भल्यामोठ्या नावाजलेल्या ठिकाणी मेजवानीसाठी गेलो होतो आम्ही सर्वजण. व्यवस्थित गर्दी होती आणि वैविध्य प्रकारची माणसं आली असल्यामुळे नजरेस पडली. त्या ठिकाणी बुफे होता, स्वतः आपली थाळी घ्यायची, वेगवेगळे विभाग होते तेथे जायचं आणि हवं ते हवं तेवढं वाढून आणायचं, तुमच्या कुटूंबियाला आखून दिलेल्या स्थानावर बसायचं आणि फडशा पडायचा. त्यात असं सहज आढळलं कि दिसायला शिक्षित, उच्च विद्याविभूषित, उच्च पदावर काम करणारी अशी थाळी घेऊन जात होती, हवं ते वाढून घ्यायचं, हातात थाळी आणि वाढता वाढता / वाढून झाल्या झाल्या तेथेच उभं राहून खायला सुरवात, आणि ते काय कमी होतं म्हणून संपूर्ण रस्त्याभर, जागेवर पोचेपर्यंत पण तोंड हात चालूच. काय म्हणायचं काय ह्याला. हे झालं थोरल्या मोठ्यांचं. काही कुटुंबासोबत लहान मुलं होती ती आई सोबत आली वाढून घ्यायला, मज्जा म्हणून आणि काय विचारता हाताला आलं कि अर्ध थोंडात अर्ध जमिनीवर आणि चालली आहे वरात अशीच. काय म्हणायचं काय, लहान तसेच, थोर तसेच आणि आया आपल्याच धुंदीत, एक चकार शब्द नाही, समजावून सांगणं नाही, कुठे म्हणताय? अहो त्या भोजनालयात नाही हो, घरी सांगून, दाखवून, कृतीतून ई. काय हरकत आहे?  स्वतःचा नाही तर त्या परमपूज्य अन्नाचा विचार करा, दुसऱ्यांचा विचार करा, काय हे. संस्कार आणि शिस्त हे कशाशी खातात हे विसरले आहेत हे कदाचित. बाहेर पडल्यावर तुम्ही कसे वागता ह्यावरुन खरं तुमची ओळख होते, प्रवृत्ती समजते.  "अजिब दास्ता है ये....". सद्बुद्धी दे बाबा परमेश्वरा ह्या अश्यांना.