मै और मेरे शॉर्ट्स अक्सर ये बाते किया करते है ...

खरं सांगू तर माझी अगदी लहानपणापासून "अर्धी पॅन्ट" ची ओळख झाली ती फक्त खाकी रंग आणि रविवार सकाळ. नंतर नंतर शाखेबद्दल जास्त माहिती मिळाली आणि प्रचंड आदर वाटू लागला. पण पहिली ओळख कधीच पुसली गेली नाही कारण त्या सर्व काकांना सोडलं तर कुणी म्हणजे कुणीच तशी "अर्धी पॅन्ट" मी कधीच घालतांना बघितली नव्हती प्रत्यक्षात, घरी नाही दारी नाही. मग मात्र माझं लग्न झालं, शहर काय राज्यच बदललं आणि बहुतांशी सगळेच अश्या अर्ध्या पॅन्ट मधे वावरतांना दिसू लागले. नागपुरात असतांना मी कधी फुल्ल पॅन्ट घातली नव्हती ते मी अमेरिकेत आणि त्यानंतर आज तागायत नेहेमी असे शॉर्ट्स वापरू लागले सर्रास, अर्थात फक्त घरात. त्यामुळे का कुणास ठाऊक काही दिवसांपासून माझ्याशी कोणी तरी संवाद साधतंय असं मला वाटतंय. आणि त्याच्या भाषेत बोलायचं झालं तर "अगं काय हे किती कमी वेळ मला त्या कपाटातून बाहेर काढतेस, बाहेरची स्वच्छ प्रशस्त हवा तर अनुभता येतंच नाही मला, हो कधी तरी वर्षातून एकदा समुद्रकाठी गेलं कि मोकळा श्वास घेण्याचा अनुभव मिळतो मला, पण हे बरोबर नाही. कित्ती प्रकारात मी उपलब्द आहे, जरा बघ आजूबाजूला, घरी दारी, दुकानात, मला पण मिरवावंसं वाटतं, तुझ्यासोबत खरेदी करावीशी वाटते, बाहेर खायला जावसं वाटतं, अंगावर काही तरी सांडवा तू असं वाटतं, पण नाही. शिक नवीन काही तरी आणि मला थोडसं जास्त वेळा बाहेर फिरवून आण, मला जरा वेगवेगळ्या रंगांचे, आकाराचे, प्रकारचे सवंगडी आण, वाट बघतो आहे, समजलं का?"  

असं हे, माझ्या शॉर्ट्स ने साधलेला संवाद ऐकून, त्याने काढलेली भडास ऐकून, मनोगत कानावर पडल्यामुळे मी अवाकच झाले पुरती. हिम्मत तर नाही त्याचं ऐकायची, बाहेर जाणं अशक्य आणि अवघड, पण नवीन सवंगडी आणण्याचं प्रॉमिस मात्र मी त्याला केलं आहे. म्हणजे तरी शांत होईल  पठ्ठा, वांड कुठला. असं बोलतात का कधी. वा.