"प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं" हा एक सुप्रसिद्ध मराठी चित्रपट आणि अगदी तस्सेच माझे नितांत प्रेम आहे आमरस आणि पुरणपोळी वर देखील. त्याचं फक्त श्रेय जातं ते माझ्या खास मैत्रिणीला शिल्पा ला. कारण तिच्याच मुळे मला हा पराकोटीचा आनंद उपभोगता आला आणि येतो आहे गेले ९ वर्षांपासून. मला शिल्पाने सांगण्यापूर्वी फक्त हे ठाऊक होतं कि एक तर आमरस चाखायचा किंवा पुरणपोळीचा स्वाद घ्यायचा. आणि हे पदार्थ जसे वेगळे आहेत तसा त्यांच्या मुळे मिळणार आनंद वेगळा. पण नाही हो, आमरस-पुपो हा एक पदार्थ आहे. माझ्या खरंच ज्ञानात भर पडली जेव्हा मी हे एकत्र बघितलं आणि फस्त केलं. आणि तेव्हा पासून जी हि उन्हाळ्यातली प्रथा सुरु आहे ती आज तागायत शाबूत आहे. आज माझ्यासाठी खास आमरस-पुपो चा डब्बा आला आहे, हो मी काही क्षणात फस्त केला. त्यामुळे मला खालील बाबी समजल्या:
१. शिल्पा चुकीच्या ठिकाणी आणि व्यवसायात आहे,
२. ती एक उत्कृष्ट कूक आहे, अन्नपूर्णा प्रसन्न असलेली,
३. "चार चांद लग गये", "आनंद द्विगुणीत होणे", "चेरी ऑन केक", "परमानंदाची प्रचिती येणे" ह्या म्हणींचा मतितार्थ / खरा अर्थ आज मला समाजाला,
४. माझ्या मते आज "आनंद चौगुणीत / अपारगुणीत / अनंतगुणीत झाला" असं म्हटलं पाहिजे.
दोन पिल्लाचं करायचं, ऑफिस मधे डोकं वर काढायला वेळ नाही एवढं काम, बाकी असंख्य जबाबदाऱ्या आणि त्यात माझी फरमाईश उत्साहाने पूर्ण करायची म्हणजे कमाल आहे, खरंच. मी तर पूर्णतः निशब्द झाले. न मागता अचानक एखादी भन्नाट गोष्ट मिळाली तर? खजिन्याची चावी मिळावी तसं झालं आज माझं थोडक्यात, जेव्हा अचानक प्रेमाने ओतप्रोत भरलेला आमरस-पुपो चा डब्बा हाती आला.
माझी आई नेहेमी सांगायची मला कि भेटवस्तू काय मिळाली ह्या पेक्षा त्यामागची संपूर्ण प्रोसेस महत्वाची, गिफ्ट देणाऱ्याने तुमच्या बद्दल विचार केला, तुम्हाला काय आवडेल ह्या साठी वेळ आणि ऊर्जा खर्च केली ई., अगदी तसेच माझ्यासाठी पुपो आणायची म्हणजे चणाडाळीचे चार दाणे कालच जास्त घेतले गेले, एक-दोन आंबे जास्त घेऊन रस केला गेला, प्रेमाचा साज चढवला, सुबक डब्यात भरून आणला, मेसेजेस केले, आई गं, हे सगळं किती गोड आहे... हैप्पी आणि लकी टू हॅव हर ऍज माय फ्रेंड.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा