सध्या काय गेले काही वर्षांपासून सातत्याने कानावर पडणारा शब्द / संकल्पना म्हणजे "लग्नबाह्य संबंध". खूपच कॉमन झाल्यासारखं आहे हे, सर्वत्रच असतं अशी तर नव्या पिढीची समजूतच झाली आहे. असो. आणि मनुष्याचा स्वभाव, अपेक्षा, मन, गरजा, वातावरण, सहन करणे, प्रेशर ई. कडे बघितल्यावर हे नक्की ध्यानात येतं कि कदाचित बाहेर पाऊल पडणारच, साहजिक आहे. पण त्याचे परिणाम, दुष्परिणाम आणि पालुपद कधी कधी हाताबाहेर जातात. मग माझ्या असं लक्षात आलं कि फँटसी हा मार्ग पण सहज अवलंबला असतो सर्वांनी अगदी कळत्या वयापासून. आपली सहचारिणी कशी असेल?, नोकरी कशी असेल?, बॉस कसा असेल? ई. आपण नेहेमीच वेगळ्या विश्वात रमून डोळ्यासमोर बघत असतो, ते देखील नसतांना. मग हीच क्लुप्ती बाहेरच्यांशी संबंध ठेवण्या शिवाय का नाही वापरात सर्रास? कदाचित कामात येईल देखील. किंवा आहे त्यातच अपेक्षित बदल घडून येईल, कारण शेवटी संपूर्ण विश्व हि पण एक फँटसीच, नाही का? फँटसी मुळे मग तुम्हाला आवडेल त्या व्यक्तीशी संवाद साधा, भेटा, गप्पा मारा, ज्यामुळे कधी कधी तर आपल्याच / किंवा आपण त्यांच्या आजुबाजुला असल्याचा देखील भास होऊ शकतो, तो अनुभवा ई. फँटसी तुमच्या पद्धतीने जगा. अर्थात "अती तेथे माती" होणार नाही ह्याची खबरदारी निश्चित घ्या म्हणजे मिळवलं.
मोकळं होणं महत्वाचं, त्यासाठी कोणी
- प्राण्याशी गप्पा मारतं
- पक्ष्यांशी संवाद साधतं
- स्वतःच्या पिल्लांसोबत वेळ घालवतं
- मित्र-मैत्रिणींशी हसी मजाक करतं
- सहापाठींशी शेर करतं
- "त्याच्याशी" सुद्धाहवं ते सांगितलं जातं (एका गाण्यात / भजनात म्हटल्या प्रमाणे आपण मीरेसारखं आळवत नाही त्यामुळे आपल्याला "तो" अनुभवता येत नाही)
- पुस्तकांशी (वाचन करत) संवाद साधतं
- वह्यांशी (कविता लिहितांना) हितगुज करतं
- कॅनव्हास शी (चित्र रेखाटतांना) गुजगोष्टी सांगत ई.
ह्या क्षणी मला माझी एक खास मैत्रीण आणि तिचे वाक्य आठवले, ती म्हणायची कि जेव्हा जेव्हा माझे सासरे कटकट सुरु करतात तेव्हा मी दुबईची एक चक्कर मारून येते आणि मला पुन्हा एकदा परदेशी सफरीचा आनंद उपभोगता येतो घर बसल्या. शिवाय त्यांची बडबड तर कानापर्यंत सुद्धा येत नाही, आत शिरणं तर फार दूर राहिलं. हा तर फक्त एक किस्सा झाला आणि शिताफीने प्रसंग हाताळण्याची एक युक्ती.
फँटसी युक्त आपली अशी छोटीशी दुनिया निर्माण करा, समतोलपणा राखा आणि मस्त जगा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा