मी जेव्हा संगणक अभियांत्रिकी चं शिक्षण घेतलं तेव्हा आमच्या महाविद्यालयाच्या प्रयोगशाळेत काही गिनेचुने संगणक असायचे. पहिले संगणकाशी संभाषण कसं करायचं हे आम्हाला वर्गात शिकवलं जाई आणि त्याकरता आम्ही फक्त आमची वही+पेन आणि डोकं वापरात असू. ह्या सगळ्याची सुरवात आधी फ्लोचार्ट काढून आणि अल्गोरिदम लिहून केली जात असे. तो ठिकठाक वाटला तर मग "तांत्रिक शब्द गुंफण" अक्का कोड / प्रोग्रॅम लिहिला जात असे, ते देखील पुन्हा वहीतच. बास. वरून डायरेक्ट टपकल्यासारखं एडिटर उघडून संगणकावर प्रोग्रॅम लिहायला सुरवात होत नसे. त्याकरता लागणारे लॅपटॉप किंवा डेस्कटॉप हातात खेळण्यांसारखे वागवले जात नव्हते, किंबहुना नव्हतेच आणि आई वडिलांनी घेऊन दिले नव्हते / इतस्ततः उपलब्ध नव्हते. त्यामुळे संपूर्ण तय्यारीनिशी उतरावं लागायचं प्रयोगशाळेत आणि झटकीपट संपवावं लागायचं काम. हे सगळं पुढे फार कामाला आलं सर्वांना आणि वही+पेन / पेन्सिल हि पद्धत बहुउपयोगी आहे लॉजिक तय्यार व्हायला.
माझे आणि अनेक वर्षांनंतर माझ्या मुलांचे बॅडमिंटन चे सर पण सांगायचे कि कमीतकमी १-२ वर्ष आधी शारीरिक आणि मानसिक तय्यारी करावी मुलांनी मग रॅकेट हातात उचलावी. व्यवस्थित व्यायाम होणं अत्यावश्यक आहे, शिस्तीत खाणंपिणं हवं, आणि मग रॅकेट.
माझ्या एक प्रिय मैत्रिणीचे वडील आणि थोरले बंधू वैविध्य वाद्य शिकवतात, त्यांची संस्था कार्यरत आहे गेली अनेक वर्ष. ते विध्यार्थी आला कि ऍडमिशन असं सहसा करत नाहीत. आधी विद्यार्थ्यांच्या हाताच्या बोटाची पारख केली जाते आणि त्यानुसार ठरवलं जातं कि हा विद्यार्थी कुठल्या वाद्याकरता घडला आहे. समजा गिटार हे वाद्य सुचवलं तर पहिले २-३ महिने फक्त गिटार मांडीवर घेऊन क्लास मधे बसायला सांगितलं जातं. जो तक धरू शकला तो जिंकला आणि मग त्याचे खरे शिक्षण सुरु होते.
"तांत्रिक शब्द गुंफण" असो, नाहीतर खेळ अथवा संगीत, सगळेच कलेचे अविष्कार आहेत. त्यात टप्प्या टप्प्याने जाणं आवश्यक. घाई करू नये अजिबात आणि प्रत्येक टप्प्याचा मनापासून आनंद उपभोगावा म्हणजे अग्रस्थान प्राप्त करता येतंच.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा