लुकूपुकू

हा एक सदाबहार आणि सर्वसामान्यपणे सहज वापरला जाणारा शब्द आहे, माझ्या कोशातला तरी. अर्थात माझ्या लहानपणीपासून तो माझ्या कानावर पडला आहे, म्हणजे बाकीची मंडळी देखील वापरत असतीलच नक्की.

नाजूक, कमकुवत, लोलम, मजबूत नाही असा ई. लुकूपुकूचे समानार्थी शब्द आहेत. प्रत्येक जण आपापल्या गरजेनुसार, प्रसंगानुरूप आणि आवश्यकतेप्रमाणे हे शब्दप्रयोग करतात. मागे एकदा एका समारंभात पुष्कळ मंडळी होती म्हणून कागदाचे छोटे पेले दिले गेले चहा करता. त्या पेल्याला बघूनच मला जाणवलं कि ते लुलूपुकू आहेत, त्यामुळे माझ्या एका वरिष्ठांना मी एकात एक दोन पेले घालून चहा घेण्याची विनंती केली हा शब्द प्रयोग करून आणि भन्नाट हशा पिकाला.

त्या नंतर योगायोग बघा, असाच एक समवयीन आणि समवैचारिक लोकांचा समुदाय सहभोजनाचा आनंद उपभोगण्यासाठी एकत्र आले. तेथे देखील अन्न वाढून घेण्यासाठी ज्या ताटल्या ठेवण्यात आल्या होत्या त्या प्रचंडच लुलूपुकू होत्या. त्यात भर म्हणजे काही जिन्नस पातळ स्वरुपाचे होते. बुभुक्षितांची जी फे फे उडाली म्ह्णून सांगते. हे सगळं काय कमी होतं त्यात चमचे लुकूच्या पल्याड हो. TQM, ६-सिगमा, ISO ई. गुणवत्ता प्रमाणपत्र आणि त्यांची संकल्पना काय फक्त कागदावर मांडण्याकरताच का? हे सगळे गरम पदार्थ वाढण्याकरता लागणाऱ्या गोष्टी गुणवत्ता प्रमाणपत्र घेतल्याशिवायचं बाजारात उपलब्ध होतात का? हे फार घातक आहे. अन्न वाया जातं, तारांबळ उडते, वयस्क आणि लहान मुलांना गैरसोईचं होतं ई. निकृष्ट दर्जा, निरुपयोगी वस्तू ठेवू नका विक्रिला हि नम्र विनंती.

आणि मी तरी ह्या वरून एक धडा नक्की घेतला कि जरी हि अनुकथा निर्जीव वस्तूंबद्दल होती तरी सजीवांनी बोध घेत आपण निरुपद्रवी कसं राहू ह्याचा विचार नक्की करावा. सातत्याने किंवा जमेल तेव्हा विचारात / मनात, कृतीत, चालीत आणि प्रत्यक्षात सहारा, साधन, मदतनीस अशा भुमिका साकारा, गुणवत्ता नेहेमी टिकवून ठेवा किंवा गुणवत्ते कडेच लक्ष असू द्या, कणखर, सुधृढ आणि मजबूत राहा प्रयत्नपूर्वक, तुमचा काही अंशी जरी उपयोग झाला तरी मिळवलं. सुख म्हणजे नक्की काय असतं अजून वेगळं? नाही का?