का कुणास ठाऊक पण मला असंख्य जण अनेक प्रश्न सातत्याने विचारत असतात, हा त्यातलाच एक. मी जेव्हा जेव्हा अनावधानाने किंवा प्रयत्नपूर्वक माझ्या अनुकथा कोणाशी शेअर करते तेव्हा पहिला प्रश्न असा विचारला जातो कि "तुम्हाला वेळ कसा मिळतो लिहायला?", "कामं नसतात का इतर?", "सुचतं कसं?", "का लिहिता? कोण वाचणार हे, ह्यात खास काही अर्थ नाही", "लिखाण खूप लोकांपर्यंत पोचावं ह्यासाठी काय करता?" ई. आणि अनेक. आधी मी शांतपणे आणि उत्साहाने प्रत्येक अश्या प्रश्नांची उत्तर देत असे, पण आता फक्त एक मोठं स्मितहास्य देते आणि बास. जे काही माझे तुटपुंजे वाचक आहेत त्यांचे अभिप्रायच पुरेसे आहेत पुढे लिहायला मला. ते सर्व जण माझ्या साठी त्यांच्या व्यापातून वेळ काढतात हेच खूप झालं माझ्यासाठी. त्या पलीकडे म्हणजे मला हे विषय कसे सुचतात हे अजिबात ठाऊक नाही, डोक्यात किडा वळवळतो आणि माझ्या हातून लिहिलं जातं, एक माध्यम म्हणून, बास. मी कोण होते लिहिणारी? विषय समोर उभा ठाकणे, शब्द सुचणे, मोटर स्किल्स वापरून बोट चालून ते उतरवले जाणे, हे सगळं माझ्या दृष्टीने जादूच आहे, ह्या पलीकडे काही नाही. ह्या छोटेखानी कार्यासाठी मलाच का निवडलं गेलं हा हि एक मोठा यक्ष प्रश्न आहे, ह्या लिखाणामुळे काय होणार आहे? माहित नाही. पण मी जमेल तसं, जसा वेळ काढता येईल तसं कार्य सुरु ठेवलं आहे. जेवणाचा, टीव्ही चा, आणि बाकी वायफळ वेळ वाया न घालवता मी तो लिहायला वापरते, हि बुद्धी होते हा पण आशीर्वादच. नाही का? वेळ कधीच मिळत नसतो, काढावा लागतो आणि ती अर्ज / उत्कट इच्छा / अस्वस्थ करणारी स्थिती असते ना, ते लिहीत नाही तो वर अजिबातच सुचत नाही मला. असं का होतं? हे मला माहित नाही आणि मी त्यात पडले नाही कधीच, किंवा वाचक कसे वाढतील ह्यात देखील मी कधीच वेळ वाया घालवत नाही. त्यामुळे कुठल्याही प्रश्नाची उत्तर देण्यासाठी मी बांधील नाही, देत देखील नाही आणि त्यामुळे मला कुठलाही फरक पडत नाही, उलटं मला नवीन विषय सुचतात, कोणाला नवीन लिखाणाची लिंक द्यायची, कोणाला द्यायची नाही हे निश्चितपणे समजतं आणि वैविध्य स्वभाव दर्शन घडतं. त्यामुळे ह्या विचारलेल्या प्रश्नांना धन्यवाद, ज्यांनी विचारलेले त्यांना मनापासून आभार.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा