उत्तरातला उत्साहीपणा

कुठलीही तक्रार वगैरे नाही बरं का पण थोडसं वेगळं वाटलं, मनाला लागलं म्हणून लिहावसं वाटलं. माझी एक फार म्हणजे फार जुनी मैत्रीण. तिचा वाढदिवस हा ४२० ह्या आकड्यामुळे लक्षात राहण्यासारखा आहे. जेव्हा आम्ही एकट्या होतो तेव्हा तर फारच साधा पण मस्त साजरा होत होता वाढदिवस. लग्न ह्या एका सोहोळ्यामुळे आमची तुटातूट झाली पण बऱ्याच वर्षांनी पुन्हा भेट होणं लिहिलं होतं म्हणून झाली, प्रत्यक्ष नाही पण कोणातरी मार्फत. मग काय मी ताबडतोब संवाद साधला, मेसेज केला, त्यानंतर दोन तीन दा पुन्हा पुन्हा मेसेज केला पण उत्तर आलं नाही मग वाटलं असेल कामात. राहूदे. मग पुन्हा थोडे दिवस / महिने / वर्ष सरले पण काही हालचाल नाही. ह्या वर्षी मीच पुन्हा ठरवलं आणि ४२० च्या काही दिवस आधी, त्या दिवशी शुभेच्छा पाठवल्या आणि उत्तर मिळालं मला, "धन्यवाद".

माझ्या नेहेमीच्या सवयीप्रमाणे न कळत बरेचदा खूप व्यवस्थित तारीफ करण्याचा, प्रेरणा देणारा, त्यांची खासियत सांगणारा जर मी मेसेज केला, एकदा, अनेकदा, तरीदेखील फार कोरडं उत्तर मिळतं. फोन केला तर कित्येक वेळा एक तर भांड्यांचा किंवा अजून काही भरपूर कामात असल्याचा आव आणला जातो. भेट वस्तू दिली तर पट्टकिनी आवडलं असा अविर्भाव उमटतं नाही चेहेऱ्यावर.  असं का? हे समजत नाहीच. अगदी तस्स नाही पण उत्साही उत्तर सहज देता येण शक्य आहे, फोन आला तर ५ मिनिटं भांडे न लावता शांत बसून बोलणं शक्य आहे. असो.  

कोण चूक कोण बरोबर हा मुद्दा नाही, पण एकदा आठवणींनी जर तुम्हाला तुमच्या खास दिवशी शुभेच्छा पाठवत असेल, खूप आवडेल असं मेल करत असेल किंवा उत्साहानी फोन करत असेल तर त्या व्यक्तीचा, त्याच्या वेळेचा, आठवण ठेवली ह्याचा मान राखावा. दोघांनाही समाधान मिळेल.

ह्या सगळ्या आश्चर्य वाटणाऱ्या गोष्टी घडल्यावर एक लक्षात आलं कि काहीही झालं तरी माझी मी लिहिण्याची शैली, सवय बदलणार नाही,  त्यानी मनापासून उत्तर द्यावं ह्या उद्देशाने मी कधीच लिहिलं नव्हतं, किंवा फोन केला नव्हता. आणि दुसरं म्हणजे फोन आला किंवा मी केला तर थोडसं कमी बोलायला शिकणार आहे मी. अपेक्षा कधीही नव्हत्या नाहीत, त्यांच्या जागी ते योग्य माझ्या जागी मी बरोबर. गिफ्ट घेतली, मेसेज केला, फोन लागला कि तुमचं काम झालं, बाकी त्यांच्यावर सोपवून मोकळे व्हा मंडळी म्हणजे मनात कचरा, किंतु परंतु साचत नाही, पुढे कधीतरी स्फोट होत नाही त्याचा.