भव्य दिव्य स्टेज / रंगभूमी, मोठा नृत्यांगनांचा ताफा, भले मोठे झगमगते दिवे, वादक, गायक आणि टाळ्या ई. सगळं माझ्या डोळ्यासमोर नेहेमी दिसायचं, डोळे मिटलेले असतांना, स्वप्न म्हणायला हरकत नाही त्याला, जे कधीच खरं झालं नाही आणि होणार पण नाही. कारण नृत्य हि एक साधना आहे, अनंत वर्षांची. प्रत्येकाला आणि त्यातल्या त्यात माझ्या साऱखीला तर अशक्यच. साधं चित्रपट संगीतावर ताल धरता येत नाही ठिकसा... असो. हे सगळं मी शाळा, कॉलेज मधे असतांना दिसायचं बरं का, त्यानंतर कायमचं बंद झालं.
शाळेच्या गणवेशाशिवाय त्या वेळी मला फक्त पंजाबी ड्रेस हाच एक प्रकार ठाऊक होता आणि मी ते वापरत होते. कधी तरी क्वचितच साडी, बाकी काही नाहीच. दारोदारी, प्रत्येक गल्लीबोळात तेव्हा पॅन्ट, जीन्स, टी शर्ट्स उपलब्ध नसायचे आणि खूप जणी घालत पण नसतं. त्यामुळे साधे शिवलेले पंजाबी ड्रेस हेच माहिती. ऑनलाईन शॉपिंग सुरु झालं नव्हतं आणि विकतचे ड्रेस फारसे नावडीचेच.
काही वर्षांपासून होजिअरी किंवा लिनन किंवा तत्सम कापडाचे फारच सुखावह असे पायजमे मिळतात आणि मुली (सर्व वयातल्या, तरुण, नोकरदार, आजी ई. ) ते वापरतात सर्रास. ते इतके आरामदायी असतात कि ज्याचं नाव ते. ऑनलाईन शॉपिंग मुळे, असंख्य दुकानांमधे, मॉल मधे प्रचंड प्रकार विकत / शिवलेले मिळायला लागल्यामुळे खूप विविधता आली आहे ड्रेसेस मधे, पायघोळ, फ्रॉक तत्सम, घेरदार, सरळ, आणि ढिगभर. भरपूर घेरदार कुर्ता पायघोळ असा आणि स्लॅकस घातलं कि मला एक मस्त नृत्यांगना झाल्यासारखंच वाटतं आणि मला खूप आनंद होतो. असली नृत्यांगना तर मी नाही, आणि असे विविध पोशाख सामान्य मुलीला उपलब्ध झाले म्हणून मला एक वेगळी ऊर्जा मिळते आहे, त्यामुळे कामं उत्साहानी केली जात आहेत आपोआप सहज.
थोडसं समांतरित विषयांतर: देशासाठी कार्य करण्याची संधी फारच थोड्या लोकांना मिळते, आधी स्कॉर्पिओ नावाची गाडी देखील फक्त एका विशिष्ठ वर्गालाच चालवायचे भाग्य मिळायचे. काही वर्षांपासून सर्रास ती सर्वसामान्य लोकांना विकत घेता येऊ लागली आहे. तीच शान, जबरदस्त मजबुती, टिकावू पणा ई. त्यामुळे जगावेगळं वाटतं त्या गाडीत बसतांना, चालवतांना, कि काय हि कलाकृती आहे, खास जवानांसाठी, कुठल्याही ठिकाणी सुरक्षित जाण्यासाठी. असो.
जसे पडद्यावरचे कलाकार एकाद्या भूमिकेत शिरतात, स्वतः समाधान मिळवतात आणि दुसऱ्यांना पण देतात, अगदी तसे स्लॅकस घातले कि मला नृत्यविष्कार झाल्याचा भास होतो. माझी चाल बदलते, नवी वेगळी प्रेरणा मिळते, गती वाढते, पायाच्या चुण्यांची उब जाणवते, इलॅस्टिक सारखा असलेला त्या कपड्याचा ताण वेगळं सुख देऊन जातो आणि ऑफिस मधे कामासाठी लागणारे विविध साज चढतात, सूर गवसतो, मंद संगीत आणि वाद्यांची मैफिल सजते, असा प्रत्येक दिवस सार्थकी लागतो, समाधान देऊन जातो, प्रगती पथावर नेतो आणि बरेच काही. हे एक वेगळं स्टेज असल्यासारखं जाणवतं. जसे नृत्य सादर करणाऱ्या कलाकाराला प्रत्येक प्रयोग एक नवीन आव्हान असतं, कितीही माहीर असला तरी अगदी तसेच कितीही अनुभव पाठीशी असला तरी प्रत्येक दिवस आणि काम, माझ्या बाबतीत प्रत्येक नवीन येणारी बॅच आव्हानात्मकच असते आणि असायलाच हवी. मग त्या करता कंबर कसणे आलंच ना, स्लॅकस आणि पायघोळ नवीन ताज्या जमान्यातील ड्रेस घालून उत्कृष्ट असा. चला तर आता मी उद्या सकाळी नवीन आव्हानासाठी तय्यार होते दररोज सारखी, तुम्ही पण व्हा तय्यार लगेच.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा