श्रावण आणि वाण

माझी आई मला तरी कधीच आठवत नाही कि ती आजारी पडली आहे, लोळत पडली आहे ई. त्याची प्रचंड कृपा तर होतीच तिच्यावर पण ती देखील फार म्हणजे फार जपून, मोजून-मापून, शिस्तबद्ध वागायची त्यामुळे पण तिला सुदृढ प्रकृती लाभली होती. पण सरते शेवटी ते शरीरचं, कधी तरी क्वचित पडसं वगैरे व्हायचं बास. त्यामुळे तिला बघायला, भेटायला आलं आहे कोणी घरी प्रकृती स्वास्थ्यामुळे हे माझ्या खिजगणतीतच नाही हो. हा, पण ती जर कोणाला भेटायला जाणार असली तर घरचं काही तरी साजुकसे करून न्यायची मात्र आवर्जून, हे मला पक्क आठवतं कारण तिची मी शेपूट नाही का, जेथे तेथे तिच्या सोबत सदोदित. सध्या एकाच्या घरी काकू आजारी आहेत, छोटेखानी ऑपेरेशन करावं लागलं आहे, आणि प्रचंड प्रमाणात लोकं भेटायला येणार आहेत म्हणे. त्यात एवढ्यातचं श्रावण महिना सरला आणि ह्या काकूंच्या आजारपणामुळे व्रतवैकल्य करता आले नाहीत त्यामुळे प्रत्येक येणाजाणाऱ्याला म्हणे ब्लाऊजपीस द्यायचं, खायला करायचं, गिफ्ट्स द्यायचे ई. सुनेला भलीमोठी यादीच देण्यात आली आहे. देवा. मी ऐकून उडालेच संपूर्णपणे. काय हे? एकतर आजारी माणसाला भेटायला येणारे गिफ्ट्स आणतात, हो ना? अगदी गिफ्ट गिफ्ट नाही तर फुलं, फळं किंवा अजून एखादं वाचनीय पुस्तक ई. हे काय भलतंच. सेवा करायला फक्त सून, आणि मेवा खायला जनता का? मला माहित नाही नक्की पण कल्पना आहे, कि ह्या सगळ्या मंडळींनी मदत करण्याचं ठरवलं नसेल, कि आपण सगळे वार लावून पदार्थ करवून नेऊ, बसू तेथे म्हणजे घरच्यांना तेवढाच आधार, किंवा हात मोकळा, नाही का? सुनबाई ह्या पिढीतल्या असल्यामुळे त्यांनी सगळं साग्रसंगीत तय्यार ठेवलं आहे, कागदाच्या ताटल्या, वाट्या, चमचे, पेले ई. सहित कोरडा खाऊ आणून ठेवला आहे. अपेक्षा करूयात कि काकू पट्टाकिनी ठणठणीत बऱ्या झाल्या आहेत आणि येणारे समजूतदार आहेत, थोड्या प्रमाणात अवतरले आहेत आणि मोजकेच, सहकुटुंब नाहीत.