कहर आठवणीचा

मला जर कोणी एखादी आठवण करून द्यायला सांगितली तर मी ती जास्तीत जास्त दोनदा करते, त्या उपर नाहीच. कारण शक्यच होत नाही. पण ह्या वेळी मला कोणीतरी अनेक तास सातत्याने आठवण करून देत आहे, झालं बाबा काम सरतेशेवटी. इतका आठवणींचा पाठपुरावा ते देखील न सांगता म्हणजे आश्चर्य नाही तर महद आश्चर्य आहे. त्याहून परे म्हणजे मला आज समजलं कि आमच्या सोसायटीत कित्ती जास्त फ्लॅट्स आहेत ते आणि प्रत्येकालाच सिलिंडर लागतात. शनिवार असल्यामुळे मी घरी आहे त्यामुळे मला जास्त प्रकर्षाने ते जाणवलं कारण असंख्य सिलिंडर च्या गाड्या एकामागून एक येतंच राहिल्या सकाळपासून. आत्ता थांबल्या त्या कारण सरते शेवटी मी माझं सिलिंडर बुक केलं एकदाचं जे मी गेले कित्येक दिवस विसरते आहे. आज मात्र त्या सिलिंडर च्या गाडयांनीच प्रण घेतला होता कि जो वर हि शहाणी बुकिंग करत नाही तो वर आम्ही येणार सोसायटीत आणि मोठा आवाज करणार म्हणजे तरी हि जागी होईल. आळस, बाकी काही नाही, ढकला ढकली नुसती. बुकिंग करते वेळी कॅप्चा कोड विचारला जातो त्यात देखील END हे अक्षरं होती, कि झालं बाबा कामं हिचं. मज्जाच आहे नाही. कित्ती म्हणजे कित्ती काळजी ती माझी ह्या सिलिंडर च्या गाड्यांना सुद्धा. त्यांना पण ठराविक दिवसांनंतर माझ्याकडे आलं नाही कि करमत नाही असं दिसतंय. त्यामुळे हि सगळे लगीनघाई हो. मस्त म्हणजे मस्तच वाटलं पण मला ह्या त्यांच्या कृती मुळे, इतकी धडपड केल्यामुळे...