चिंटू

गेले अनेक वर्ष चिंटू नावाचं कार्टून मराठी भाषेत माझ्या वाचनात नियमित आहे. तसेही मला सगळेच बाल साहित्य वाचायला प्रचंड आवडते, चंपक, चंदामामा ई. माझ्या लहानपणी हे अशी पुस्तकं म्हणजे मनोरंजनाचं साधनं होतं आणि बोधपर कथा / लघुकथा असायच्या. फारच अप्रतिम मांडणी, विषय फार आवडते असे, त्यामुळे जनमानसांपर्यंत पट्टाकिनी पोचायचे ते. सर्वच वर्गाला भावायची अशी हि पुस्तके होती. चिंटू बहुतांशी मराठी वर्तमानपत्रात येणारं एक सदर होतं माझ्यामते. आणि आता ह्या चिंटूचे असंख्य व्हिडिओ आहेत शिवाय रेडिओ वर दररोज दोनदा तरी मी ह्याच चिंटूच्या पिटुकल्या गोष्टींचा आनंद उपभोगते आजकाल. तो बाल कलाकार कोण आहे कोणास ठाऊक? कारण जेव्हा हि मालिका रेडिओ वर सुरु झाली त्यावेळी मी ऐकलं नाही ह्या बद्दल. आणि आता ऑनलाईन शोधते आहे तर नाव सापडतं नाही आहे. असो, पण कोणी का असेना तो बाल कलाकार आहे फारच भन्नाट. काय उभा केलायं चिंटू, हुबेहूब. काय आवाजाची लकब, फेक, संवाद, उतार-चढाव आणि कला, अप्रतिमच, शब्दात न मांडता येण्यासारखे असे. चिंटूचा सादरीकरण करणारा लहान मुलगा असेल तर खरंच कौतुकास्पद आहे, कारण इतक्या लहान वयात काही क्षणात उत्कृष्ट पणे सगळं समजून मांडता आलं पाहिजे. मोठं आव्हान आहे ते, सोप्प नाहीच. मला तरी छोटा मुलगा आहे असं वाटतं ऐकतांना पण जर मोठ्या एखाद्या कलाकाराने आवाज काढला असेल तर त्याहून भन्नाट. असो, ते काही क्षण सकाळी आणि संध्याकाळी नैसर्गिक हास्य उमटवून जातात. लेखकाची कमाल आहे, असे विषय सुचणं, समाजात बारकाईने लक्ष देणं आणि अर्थात उत्कृष्ट सादरीकरण हे समीकरण मस्त जुळून आलं आहे. कुठल्याही पारंपरिक, ऐतिहासीक किंवा धार्मिक टीव्ही च्या कार्यक्रमात देखील किती उत्तम भुमिका साकारतात, सगळा अभ्यास करून, भुमिकेत पूर्णपणे शिरून, हुबेहूब उभी करतात. पाठांतराची पण कमाल आहेच. करून घेणाऱ्याची देखील. बोलावं तेवढं कमीच आहे ह्या अश्या कलाकारांबद्दल.  साष्टांग दंडवत ह्या उभरत्या आणि दैविक देणगी असलेल्या चिमुकल्यांना.