तेव्हा आणि आता

चिवडा, माझ्या लहानपणी असायचा तो एकतर मुरमुऱ्याचा, पोह्याचा, कणसाच्या पोह्यांचा किंवा एकत्र. दिवाळी फराळात चकली, शेव, शंकरपाळे (खारे / गोडे / तिखट) अश्या पदार्थांची रेलचेल असायची. हे सगळे पदार्थ वेगवेगळे द्यायची, वाढायची पद्धत असायची. चिवड्यात शेवेचे तुकडे, किंवा शंकरपाळे + कणसाच्या पोह्याचे तुकडे ई. बघायला मिळायचे नाहीत. असं दिसलं आणि दिलं गेलं म्हणजे लोकांना देऊन उरलेलं हा समज / गैरसमज होता. कधीच कोणालाच आवडायचे नाही. पण आताशा कलियुगात चिवडा ने कात टाकली आहे. सध्या चिवडा म्हणजे एकंदरीत गोळाबेरीज त्यात थोडेशे शेवेचे तुकडे, इकडे तिकडे शंकरपाळे, आणि बरेच काही. माझ्या कडे असा चिवडा आला कि मला लहानपण, मूळ पाककृती, तेव्हाची विचारसरणी, वाढण्याची पद्धत ई. सगळं म्हणजे सगळं डोळ्यासमोर उभं ठाकतं, म्हणून हा थोडक्यात पंक्तिप्रपंच. दोन्ही चिवडेच, पण "(तेव्हा)काय होतास तू काय झालास तू" असं म्हणावसं वाटतं. अर्थात तेव्हा पण अत्यानंदाने फस्त केला तो आणि आज देखील करते आहेच.